De energie van gisteren is de prijs van morgen. En Greenchoice, met haar eeuwige zoektocht naar relevantie, bewijst opnieuw dat visie iets is voor mensen die geen kwartaalcijfers hoeven te verantwoorden. Alfred, dat creatieve zaakje van de Zuidas, dacht ze te kunnen gebruiken als springplank naar hipheid. Maar hipheid zonder ...Lees meer
De meeste bedrijven behandelen hun donkere periodes als een schande die begraven moet worden. Alsof een vergissing in de jaren tachtig of negentig een soort erfzonde is, een smet op het familiewapen. Alsof reputatie opgebouwd wordt door te zwijgen. Wat een zielige, paskennerige benadering. Alsof we in Nederland nog steeds ...Lees meer
René Froger zingt al jaren ‘Morgen ben ik weer vrij’. Maar nu is vrijheid opeens iets anders. Niet van werk of schema, maar van pijn. Want René heeft myositis. Een ziekte die je spieren langzaam aantast. Alsof je lichaam besluit: ik stop. Niet dramatisch, niet met bombarie, gewoon: ik ben ...Lees meer
De retailmachine van bol.com begint eindelijk te spelen met de kracht van merkpersonages. Niet met een zielig mascotte, nee, maar met een slim, scherp geanimeerd stukje karakterpsychologie: Boxie. Het kartonnen huisje dat ooit een bijrol had in de schaduw van Billie, de felle rode hond, krijgt nu de hoofdrol. En ...Lees meer
Er staat een kerstman in mijn woonkamer. Niet letterlijk, hoor. Maar wel zo’n beetje. Carlo Boszhard, met zijn glimmende haar en kalme stem, zegt: “We stoppen even.” Alsof hij de kerstman is die zegt: “De slee gaat dit jaar niet door. Te veel sneeuw. Of te weinig rendieren. Of gewoon: ...Lees meer
Gisteren zou het grote moment zijn. Champagne, rode loper, interviews met glinsterende ogen. In plaats daarvan stond Hans Cornelissen voor de camera met een gezicht alsof hij per ongeluk zijn eigen schoenen heeft ingeslikt. Titanique, zijn nieuwe musical, had een zachte landing moeten worden. Maar in plaats van ‘bravo’, kreeg ...Lees meer
Kerstkoekjes van Bolletje. Een kopie, zeggen sommigen. Een hommage, zeggen anderen. Maar wie houdt zich nu eigenlijk voor de gek? In een tijd waarin creativiteit gescand en geoptimaliseerd wordt alsof het een supply chain is, durft niemand nog iets écht nieuws te maken. En dus kopiëren we kerstkoekjes, repackagen we ...Lees meer
Duurzaamheid is dood. Lang leve de reputatie. Wat ooit begon als een oprechte poging tot verandering, is uitgegroeid tot het meest gehanteerde decorstuk in de Nederlandse directiekamer. En nu komt EmpCo met nieuwe regels die niet de duurzaamheid zelf beveiligen, maar de schade aan het imago. Alsof we een kind ...Lees meer
Er gebeurt wat in de studio. Licht, muziek, mensen die klappen. Maar Koen Wauters? Die staat er. Met een glimlach. En een oor. Meer niet. Ik keek afgelopen zaterdag naar *Got Talent*. Of eigenlijk: ik zat ernaast. Met een kop thee. En een afstandsbediening. En dacht: wie is die man ...Lees meer
Pensioen na veertig jaar. Alsof het een uitroepteken is in plaats van een punt. Gertjan Hafkamp, de man die efficiëntie ooit tot kunst verhief, kondigt aan dat hij definitief de pen neerlegt. Geen oplichtende comeback, geen consultancy-omweg via een ‘strategisch adviseurscollectief’. Nee, dit keer is het serieus. De man die ...Lees meer
Weer een keer die Buddy. Zit hij daar, in zijn colbertje, met die glimlach van ‘ik-doe-mijn-best-voor-jullie’. En weer zeggen mensen: nee, dit is niet goed. Niet goed genoeg, niet serieus genoeg, niet slim genoeg. Alsof je voor een quiz moet kunnen differentiëren, of minstens een beetje doen alsof. Tina Nijkamp, ...Lees meer
Een moord op een cruiseschip. Een podcast die ‘de week vooruit’ moet helpen. En een man genaamd Marvin Jacobs die denkt dat hij iets belangrijks doet door dat te melden. Laat me je iets vertellen over het moderne Nederland: we vervelen ons. Zo erg, dat we nu serieus luisteren naar ...Lees meer
Het is weer zo ver: een bedrijf dat zichzelf graag voor de voeten loopt met een ‘nieuwe rol’, ‘vernieuwde focus’ of ‘strategische herindeling’. En wie wordt er nu weer opgevoerd als redder in nood? Leonie van der Mark. Avrotros schuift haar door naar een positie waarin ze verantwoordelijk wordt gemaakt ...Lees meer
Er is een vrouw die haar spullen inpakt, niet voor vakantie, maar voor vertrek. Fajah Lourens, degene die vroeger schreeuwde op tv en nu schreeuwt tegen het systeem, zegt: “Nee, hoor, ik blijf niet.” Waarom? Omdat Nederland volgens haar gek is geworden. Niet van het weer, niet van de files, ...Lees meer
Er zat een tijd dat Chantal Janzen gewoon kon zeggen wat ze dacht. Nu? Dan kijken mensen gelijk of ze het op Insram al gezegd heeft. En of het wel past bij hun ‘vibe’. Alsof iedereen een eigen merkje is, net als Ahoy of Dopper. Ik snap het wel, hoor. ...Lees meer
De doorsnee Nederlandse consument surfte vorig jaar nog op een golf van onwetendheid, terwijl de rest van de wereld al koers zette naar de eerste echte AI-revolutie sinds de uitvinding van de zoekmachine. En toch: het mediagebruik blijft opvallend stabiel. Alsof we in een tijdsreis zitten waarin de mensheid haar ...Lees meer
Nou moest ik weer even gaan zitten. Albert Verlinde, die man met de kalme stem en het overhemd dat nooit kreukt, zit ineens te trillen op zijn stoel. En waarom? Omdat Angela de Jong een beetje neus ophield bij de nominatie van *De Bondgenoten* voor de Televizier-Ring. Niet: ‘Leuk, hoor, ...Lees meer
Je kent dat gevoel. Je zit lekker op de bank, kop thee, afstandsbediening in de hand. Dan schiet Humberto Tan weer eens je scherm binnen – niet met een nieuwe show, nee, met een felle uitspraak over Ed Sheeran of het klimaat. Alsof hij roept: “Hé, ik besta nog!” Maar ...Lees meer
Een opinie geschreven door een robot. Een column zonder ziel, een standpunt zonder ervaring, een stuk dat klinkt alsof het is geformuleerd in een serverfarm in Ohio. En toch gepresenteerd als menselijk werk. Dat is wat er gebeurde. En nu, logisch gevolg: 60 procent van de lezers haakt af. Niet ...Lees meer
Een naam die vijftig jaar lang synoniem was met zakelijke communicatie in Nederland verdwijnt van de markt. Admix, ooit een vaste waarde in het B2B-landschap, wordt opgeheven. Geen faillissement, geen schandaal, geen emotionele persconferentie met tranen in de kantine. Gewoon: uitgefaserd. Opgelost in een groter geheel, zoals suiker in hete ...Lees meer
Eerst Lil Kleine, nu Dyantha. Alsof die bruiloft op zich al niet genoeg ophef gaf. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wéér een keer dat iemand Olcay Gulsen tegen het schijfje loopt. Maar dit keer is het anders. Dit keer klinkt het niet als ...Lees meer
Ik zat gisteren te kijken naar een interview. Niet met een politicus, niet met een wetenschapper. Nee, met een man die zijn kant van het verhaal kwam vertellen. Maar kreeg vooral een stortvloed aan vragen over Olcay Gulsen. Alsof dat het enige was wat telde. Donny Roelvink dacht: ik leg ...Lees meer
René Froger zit thuis. Met een kop thee. Of misschien koffie. Geen idee. Maar wel met een zakdoek binnen handbereik. Want hij huilt. Weer. Tijdens het opnemen van een filmpje. Niet zo’n vrolijk filmpje met een mop erbij, nee. Een serieuze boodschap. Over stoppen. Over ziek zijn. Over niet kunnen. ...Lees meer
Gisteren stond hij in de boksring. Maar eerlijk? Hij leek meer op iemand die al tien rondes had gevochten. Dave Roelvink, altijd de lach op z’n lippen, zag eruit als een man die zijn eigen leven niet meer herkent. Vijftig uur geen slaap. Hallucinaties. En dan nog boksen? Dat is ...Lees meer
Eerst dacht ik: zie ik nou een geest? Maar nee, het was echt hem. Ali B, midden in de drukte van Rotterdam, bij een boksevenement. Alsof je oma plots opduikt bij een rave in de jungle. Onverwacht. Heel onverwacht. Ik zag het interview op SBS 6. Shownieuws-reporter Janine Schuinder stond ...Lees meer