Het gerechtshof in Den Haag laat het ontslag van Arnold Karskens bij Ongehoord Nederland staan. Toch krijgt hij 100.000 euro. Een curieuze afrekening: alsof men zegt: ‘Je had geen contractuele waarde, maar wel menswaarde.’ En in de media-economie is dat precies het probleem — menswaarde levert geen kijkcijfers op.
Karskens werd geschorst, gesommeerd, en uiteindelijk ontslagen. Niet vanwege een inzinking in de redactie, maar vanwege een opiniestuk dat niet paste in de lijn van een organisatie die zichzelf ziet als tegenwicht. Ironisch genoeg is dat precies wat Ongehoord Nederland beweert te zijn: een stem die durft. Maar alleen als die stem niet tegen het eigen front schiet.
Het gerecht oordeelt: het ontslag is terecht. Geen schending van arbeidsvoorwaarden. Geen onrechtmatige behandeling. Maar toch: 100.000 euro schadevergoeding. Alsof de rechter zegt: ‘Juridisch ben je in het ongelijk, maar moreel? Daar ligt het gat.’
Maar in de media-industrie telt moreel niet. Telt ROI. En wie niet past in de merkarchitectuur — al is hij nog zo principieel — wordt weggepoetst. De 100.000 euro is geen compensatie. Het is een exitfee. Een afkoopsom voor lawaai. En dat zegt alles over de instelling: men huurt mensen in om op te vallen, maar ontslaat ze wanneer ze dat te serieus nemen.
De volgende stap in dit verhaal is niet juridisch. Hij is strategisch. Wie durft nog een kritische noot te laten horen binnen een omgeving die zichzelf ‘onafhankelijk’ noemt — maar reageert als een partijpersbureau wanneer de wind draait?
Het merk ON! blijft bestaan. De geloofwaardigheid niet. Want een platform dat zich baseert op oppositie, maar geen interne oppositie verdraagt, is geen beweging. Het is een façade met een budget.
Must-watch moment? Wanneer een opvolger van Karskens hetzelfde zegt — en zonder proces wordt weggestuurd. Dan is de les compleet: men betaalt één keer voor het signaal. De tweede keer is gratis.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business