‘Hangt af van Gaza.’
Zo’n zin werpt meer vragen op dan dat-ie antwoordt. En toch: dat is precies wat Bram Moszkowicz zegt als hij wordt gevraagd of hij Douwe Bob een goede zanger vindt. Geen ‘ja’, geen ‘nee’, maar een geopolitieke audit. Alsof elk couplet nu moet worden getoetst aan een morele barometer die alleen hij in handen heeft.
Douwe Bob, ex-volkszanger, nu vluchteling in eigen land, ooit bedreigd omdat hij wegliep bij een optreden voor Joodse gasten – dat verhaal kent iedereen. Maar nu? Nu zou Bram Moszkowicz, de man die zelf tussen morele puinhopen staat, opeens de toon zetten over wie wel of niet mag zingen over oorlog, trauma, identiteit?
Kom op.
Moszkowicz is niet de moraalpolitie van de Nederlandse popmuziek. En Douwe Bob hoeft zijn zegening niet bij Bram af te halen. Maar het zegt wel iets over waar we nu staan: alles is politiek, zelfs een countryliedje over een kapotte relatie. Als je ‘Gaza’ niet zingt, ben je ongevoelig. Zing je ‘Gaza’, dan wordt je muziek een statement – of een valkuil.
Douwe Bob mag zingen over wat hij wil. Bram mag denken wat hij wil. Maar laten we niet doen alsof het om de muziek gaat, terwijl het eigenlijk om wie je bent, waar je staat, en of je ‘goed genoeg’ meeleed.
Want als de waarde van een artiest hangt van wat hij zingt over Gaza… dan draait er niemand meer. Behalve misschien de sfeer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘