Er was een tijd dat vrouwen in de media moesten glimmen als porselein. Gezicht op ‘perfect’, haar op ‘stylist’, outfit op ‘trend’. En toen kwam Tina Nijkamp – en liep ze gewoon door met vlekken in haar gezicht, een zwart bloesje van drie jaar geleden en een blik alsof ze net wakker werd.
En haar man? Die schrikt zich rot. “Wat heb jij nou gedaan?” Alsof ze zich heeft opgemaakt met een baksteen. Maar hoor, liefje, misschien is het juist eens tijd om te schrikken van wat er normaal is geworden: dat vrouwen zich elke ochtend moeten transformeren tot een vreemde om serieus genomen te worden.
Tina doet niet mee. En dat is geen nalatigheid – dat is een statement. Geen plamuur, geen façade, geen stylingteam dat haar ‘verbetert’. Alleen zij. Moe, authentiek, zichtbaar.
De visagieafdeling bij SBS mag dan huilen in haar foundation, maar de rest van Nederland ziet eindelijk iemand die niet doet alsof. Iemand die niet denkt dat haar gezicht een canvas is voor anderen.
Dus als haar man schrikt: goed. Dan werkt het. Want schrik is het begin van inzicht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘