Anita gaat. Niet weg. Maar terug. Van haar vaste contract bij KRO-NCRV. En ja, het voelt als een einde. Maar volgens de omroep is het precies andersom: het geeft ruimte. Ruimte voor meer. Voor anders. Voor vrijheid.
Sinds 1996 is ze een van de gezichten van de zender. Van *Anita in de missie* tot *Memories*, van *De Reünie* tot *Anita wordt opgenomen* – ze sneed, lachte, huilde, confronteerde. Ruim 30 programma’s. Meer dan drie decennia. En dan is er nog de Staatsloterijshow. Dat moment. Dat gevoel. Zo bijzonder, dat ze haar zoon er naar vernoemde. Niet zomaar. Maar omdat het klopte.
En nu? Nu legt ze het vaste contract neer. Net als Joris Linssen. “Flexibiliteit”, zegt KRO-NCRV. Alsof het een moderne vorm van vrijheid is. En misschien is het dat ook. Want wie zegt dat je moet blijven als je ook kunt bewegen?
Er lopen gesprekken over een samenwerking op freelancebasis. Niets is definitief. Maar alles is bewust. En Anita zelf? Zegt weinig. Wat zegt ze ook? De stilte spreekt.
Maar het voelt niet als einde. Het voelt als ademruimte. Als een vrouw die weet wat ze waard is – en dat het niet in een contract hoeft te staan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘