‘Geen zin in.’ Dat zegt Johan Derksen over de biseksualiteit van Nicolás Keenan, de verloofde van Rob Jetten. Alsof liefde een menukaart is en hij de ober. Alsof seksualiteit iets is dat jij, Johan, moet ‘snappen’ of niet. Alsof het om jouw comfort draait, en niet om de mens die voor je staat.
Nicolás staat op de cover van l’HOMO, het roze zusje van Gaykrant. Mooi, trots, zichtbaar. En wat doet de medialegende uit de voetbalsector? Hij trekt een vies gezicht en roept ‘ingewikkeld’ – alsof biseksualiteit een wiskundeprobleem is dat hij niet wil maken. Terwijl het simpel is: iemand houdt van een mens. Punt. Niet van een geslacht, niet van een label, maar van degene die tegenover hem zit.
Maar nee, Derksen blijft hangen in de jaren tachtig, waarin alles wat niet ‘gewoon’ is, automatisch ‘raar’ wordt. En daar ligt de pijn: niet dat hij het niet begrijpt – dat kan je leren – maar dat hij het niet wíl begrijpen. Hij maakt er een punt van, alsof het zijn goed recht is om afkeer te uiten in plaats van nieuwsgierigheid.
Rob Jetten is minister-president in spe, een man die klimaatredzaamheid en inclusie centraal stelt. En zijn partner? Een biseksuele man die liefde kiest boven conformisme. En dan komt Derksen, met zijn oude colbert en vaste mening, en zegt: ‘te ingewikkeld’. Alsof diversiteit een storing is in het systeem.
Maar weet je wat écht ingewikkeld is? Een wereld waarin oude heren nog steeds mogen bepalen wat ‘normaal’ is. Die tijd is voorbij. Of hij dat nu leuk vindt of niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘