De NPO overweegt een ‘aangepaste versie’ van Eddy Terstall’s film *Land van Johan* uit te zenden. De minister antwoordt op Kamervragen. De PVV roert zich. En wij doen alsof dit een debat is over vrijheid — terwijl het in werkelijkheid gaat om controle, niet over inhoud, maar over risico.
Niemand praat over kunst. Niemand praat over visie. Wat we zien is een institutionele terugtrekking onder druk van politieke signalen en interne compliance-angst. De NPO, ooit het paradijs van de creatieve vrijheid, is nu een bureaucratische constructie die elk frame scant op haat, kwetsbaarheid en PR-risico. Een ‘gekuiste’ versie? Alsof het een oude Hollywoodfilm is die werd aangepast voor het televisietijdperk.
Maar wie bepaalt wat ‘geschikt’ is? Niet de regisseur. Niet de kijker. Niet de kunstenaar. Het is een comité van beleidsmedewerkers, juristen en communicatie-adviseurs die beslist dat minder woede, minder realiteit, meer ‘balans’ nodig is. Balans. Dat is het woord dat alles doodt.
En Terstall? Een maker die zich nu in het gelijk wordt gesteld door de minister — alsof dat iets verandert. Zijn film wordt ‘aangepast’, niet verboden. Subtiel verschil. De schaar zit niet bij de regering, maar bij de redactie. De zelfcensuur is compleet.
Dit is het nieuwe normaal. Geen bulldozer, maar een fluistertekst. De NPO moet blijven bestaan als publieke zender, maar draait op subsidies, politieke goedkeuring en een vage plicht tot ‘maatschappelijke betrokkenheid’. Geen wonder dat ze knippen. RTL zou nooit zo’n film kopen — te riskant, te weinig kijkcijfers. Maar wij betalen het allemaal, via de belasting, voor een product dat niemand durft te laten zien zoals het bedoeld was.
Een must-watch drama? Alleen als je houdt van tragikomedie.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business