Media-business

De cijfers zijn niet slecht, de realiteit is het. Een groei naar 4,4 miljard euro aan digitale adspend in Nederland — prima, klinkt gezond. Maar wie denkt dat dit een triomf is, heeft nog nooit een winst- en verliesrekening bekeken. Want van dat bedrag verdwijnt 83 procent naar internationale platforms. Google, Meta, Amazon — de drie musketiers van de digitale rooftocht. Zij strippen de markt kaal, terwijl lokale media zichzelf kapot bezuinigen op basis van een illusie van ‘omzetgroei’. De studie van Deloitte wordt gepresenteerd als een lichtend moment in de digitale transformatie. Alsof 7 procent groei iets zegt… Lees meer: 83 procent is geen markt — het is een capitulatie

De Europese Commissie geeft groen licht voor de overname van Sky Deutschland door RTL Group. Een zorgvuldig georkestreerde fusie, geen impulsieve aankoop. Op 1 juni 2026 wordt de knop omgedraaid. Het resultaat? Een mediagigant met 12,3 miljoen abonnees, verspreid over drie kernmarkten. Niet groot. Groot genoeg. Dit is geen overname — dit is een overlevingsstrategie die als deal naar buiten wordt getoverd. RTL Group wacht niet meer op marktgroei. Ze bouwt haar eigen markt. Door Sky D te integreren, krijgt RTL toegang tot een klantbasis die betaalt voor kwaliteit, niet voor content-overlast. Geen ad-funded, geen subsidiegedoe — een echte,… Lees meer: Europa knippert groen voor grootschaligheid

De NPO overweegt een ‘aangepaste versie’ van Eddy Terstall’s film *Land van Johan* uit te zenden. De minister antwoordt op Kamervragen. De PVV roert zich. En wij doen alsof dit een debat is over vrijheid — terwijl het in werkelijkheid gaat om controle, niet over inhoud, maar over risico. Niemand praat over kunst. Niemand praat over visie. Wat we zien is een institutionele terugtrekking onder druk van politieke signalen en interne compliance-angst. De NPO, ooit het paradijs van de creatieve vrijheid, is nu een bureaucratische constructie die elk frame scant op haat, kwetsbaarheid en PR-risico. Een ‘gekuiste’ versie? Alsof… Lees meer: Censuur met een glimlach

NPO Radio 2 vergroot zijn voorsprong op Qmusic tot 1,3 procentpunt. 12,2 procent markaandeel. Cijfers die in de boardroom klinken als een overwinning, maar in de realiteit niets zeggen over winst, inkomsten of schaalvergroting. We meten nog steeds naar oude aantallen, terwijl de wereld al jaren op streaming zit. Luistercijfers als statussymbool — alsof we in 1998 zitten. Radio 2 domineert met een programma dat draait op herhaling, comfort en gemiddelde leeftijd van een AOW-aanspraak. Qmusic probeert jonger, sneller, hipper — en lijdt onder de ironie dat hun targetgroep geen enkel zin heeft in ‘radio’ zoals wij die kennen.… Lees meer: Geluid zonder gewin

De digitale advertentiemarkt in Nederland groeit fors — 7 procent in 2025, tot €4,4 miljard — maar de winnaar is al lang bekend. Het spekt geen zoden meer hoog: 83 procent van de groei verdwijnt in de grijze datacenters van internationale platforms. De rest? Een handvol lokale uitgevers die nog doen alsof ze iets te zeggen hebben. Iedereen viert de groei, alsof meer spend automatisch succes is. Alsof een markt die 83 procent van zijn budget afstaat aan Google, Meta en Amazon nog een nationale industrie mag heten. Deloitte noemt het een ‘studie’, VIA draait het als triomf —… Lees meer: De 17% die niets meer betekent

De overname van Sky Deutschland door RTL Group is geen nieuws – het is een machtswending met Duitse precisie. De Europese Commissie zegt ja, de markt zegt niets. En terecht. Dit is geen fusie, dit is een annexatie. 12,3 miljoen abonnees op één slag. Geen gejoel, geen vertraging – gewoon schaal. En daar gaat het om. Wie denkt dat media nog draait om content, heeft niet begrepen dat het om infrastructuur, data en directe relatie met de consument gaat. En RTL? Die bouwt een machine. Sky Deutschland was een zwaargewonde speler in een markt waar Netflix, Disney+ en Amazon… Lees meer: RTL is geen zender, het is een tank

De NPO overweegt een ‘gekuiste’ versie van *Land van Johan*. Mijn oordeel: wie redigeert op last van de politiek, verdient geen publieke ruimte. Martin Bosma gooit weer een steen, minister Letschert veegt netjes op. Maar niemand stelt de harde vraag: waarom overweegt de NPO überhaupt een aangepaste versie? Dit is geen kwestie van beleid, dit is lafheid in een pakketje programmering. Eddy Terstall maakte een film. Die is er. Of je zendt die uit, of je doet het niet. Maar een ‘lichtere’ variant? Alsof je een operatie aanpast omdat de patiënt bang is voor bloed. De NPO denkt dat… Lees meer: Knippen is geen keuze, het is lafheid

12,2 procent marktaandeel. Radio 2 wint niet door betere muziek – maar door betere berekening. Qmusic denkt dat het om de dj gaat, om de spot-on humor, om de ‘jij-bent-de-baas’ energie. Radio 2 weet beter: het gaat om wie er ’s middags nog luistert. Niet de jonge forens, niet de streamer in opleiding – maar de vrouw van 62 die de was draait, de man die met pensioen is en de autoradio nog niet heeft vervangen door een tablet. Die luisteraar – met tijd, inkomen en een hypotheek – is de echte goudmijn. En Radio 2 pakt die met… Lees meer: Radio is geen passie, het is machtsanalyse

De krant op Schiermonnikoog verdwijnt niet door verwaarlozing – hij wordt begraven met een schaar van 4,20 per exemplaar. Paul Römer betreurt het einde van de papieren krant op de Waddeneilanden alsof het een culturele ramp is. Ik zie een logische marktcorrectie. Wie denkt dat een eiland van duizend inwoners een reden is om nog steeds papier over te varen, heeft geen flauw benul van logistiek, laat staan van ROI. De kosten van druk, distributie, bezorging per fiets – astronomisch. De oplage? Kinderachtig laag. En toch roept men: ‘Geen krant meer!’ Alsof democratie instort als er één abonnee minder… Lees meer: Geen krant Dan geen cultuur, zegt Paul

De NPO overweegt een ‘gekuiste’ versie van *Land van Johan*. Mijn oordeel: wie redigeert op last van de politiek, verdient geen publieke ruimte. Martin Bosma gooit weer een steen, minister Letschert veegt netjes op. Maar niemand stelt de harde vraag: waarom overweegt de NPO überhaupt een aangepaste versie? Dit is geen kwestie van beleid, dit is lafheid in een pakketje programmering. Eddy Terstall maakte een film. Die is er. Of je zendt die uit, of je doet het niet. Maar een ‘lichtere’ variant? Alsof je een operatie aanpast omdat de patiënt bang is voor bloed. De NPO denkt dat… Lees meer: Knippen is geen keuze, het is lafheid

Een procentpunt is een statistiek. Een voorsprong van 1,3 is een machtswandel. En Radio 2 beheerst de dial niet door geluk, maar door berekening. Qmusic denkt dat het om muziek gaat. Radio 2 weet beter: het gaat om demografie. Om dagbesteding. Om de luisteraar die ’s ochtends om halfnegen nog niet op kantoor is, maar wel de auto uit moet. Die man, die vrouw – vaak boven de 55, vaak in een huishouden met twee inkomens – is de echte goudmijn. En Radio 2 pakt die met klinische precisie. 12,2 procent marktaandeel is geen pech voor de concurrent, het… Lees meer: Dominantie is geen toeval

De discussie over een ‘gekuiste’ versie van een film bij de NPO is niet over artistieke vrijheid – maar over wie de rekening betaalt. Martin Bosma gooit de gebruikelijke steen door het raam, de minister reageert met juridisch servetjes. Maar wie gelooft nog dat dit over Terstall gaat? Het draait om macht. Om controle. En om het feit dat publieke omroepen in 2024 nog steeds denken dat ze kunnen redeneren vanuit morele superioriteit, terwijl hun budget uit belastinggeld komt. Als je van de overheid afhangt, ben je geen vrij denker – je bent een portefeuille-item. De NPO denkt dat… Lees meer: Censuur is een slechte deal

“Is er sprake van een aangepaste versie?” vroeg Martin Bosma. Alsof het om een editie van een Hollywoodfilm gaat met minder bloed. Alsof we hier bezig zijn met het bijslijpen van randjes voor de late avond. Laat me niet lachen. Wat hier gebeurt, is geen censuur — het is strategische aanpassing in een tijd waarin elke seconde publieksgeld moet renderen. De NPO, ooit het heiligdom van de culturele vrijheid, is allang een platform geworden waar inhoud wordt afgewogen tegen risico. En Eddy Terstall? Een getalenteerde man, ja. Maar zijn visie op Nederland is een museumstuk — net als zijn… Lees meer: Censuur is een luxe van de onbenulligen

De krant op Schiermonnikoog is dood — lang leve de digitale abonnementsvorm. Paul Römer, ooit het gezicht van publieke zorg, betreurt het verdwijnen van de papieren krant alsof het een persoonlijke nederlaag is. Alsof de ziel van het eiland met de laatste drukproef in de container is gestopt. Wat een sentimentele bagger. Er is geen markt meer voor papier op Vlieland, laat staan op Schiermonnikoog. De oplage? Minder dan een snackbar in Almere op een zaterdagavond. De kosten per distributie-eenheid? Een financiële zelfmoord. En Römer roept om behoud, alsof culturele continuïteit niet betaald hoeft te worden. Laat staan dat… Lees meer: Drukwerk in stroomstoot

Twintig jaar Beeld & Geluid. Hilversum. Media Park. Kleurrijk pand. Icoon. Alsof een jubileum harder telt dan een TikTok-trend waarin een maker een hele geschiedenis samenvat in 17 seconden — zonder rooster, zonder hoofdletter, zonder respect — en harder telt dan een hoofdredacteur. Maar wie denkt dat ‘iconisch’ iets doet tegen irrelevante, heeft de economie van aandacht volledig gemist. De echte dood van een gebouw begint niet met vergetelheid. Die begint met geen deling. En wie daar niet is, is niets. 2006. Media Park. Opvallend. Kleurrijk. Twintig jaar. Alsof architectuur iets zegt over invloed. Alsof een pand dat in… Lees meer: Een gebouw is geen icoon

Guido van Nispen spreekt over ‘het stille verval van nieuws’. Alsof het een tragisch ongeval is. Alsof het vertrouwen langzaam wegtrekt, als zand onder een vloed. Maar wie het jaarverslag van het Commissariaat voor de Media openslaat, ziet geen verval — hij ziet een patroon. En een patroon is geen ongeluk. Het is een keuze. Vertrouwen verdwijnt niet omdat burgers dommer worden. Vertrouwen verdwijnt omdat de media niet meer leveren wat ze beloven. Ze beloven objectiviteit — maar leveren opinie met een redactielijn. Ze beloven urgentie — maar vullen met herhaling. Ze beloven context — maar geven een samenvatting… Lees meer: Vertrouwen is geen morele kwestie

YouTube lanceert een AI-systeem om deepfakes van beroemdheden te herkennen. Alsof het om bescherming gaat. Alsof het om ethiek draait. Alsof dit een reactie is — en niet een erkenning van nederlaag. De oorlog is allang verloren. De frontlinie is verplaatst. En YouTube? Die bouwt nog hekken achter de vijand. AI-deepfakes zijn geen incident. Ze zijn een economie. En in die economie is het gezicht van een celebrity geen eigendom meer — het is een gratis asset. Een YouTuber in Thailand kan jouw stem klonen, jouw uiterlijk stelen, en een video van 2 miljoen views maken — zonder jou,… Lees meer: Deepfakes bestrijden, YouTube bouwt een muur.

Lobbyen is niet het probleem. Het is de dekmantel. Want waar de ene partij ‘belangen behartigt’, kruist de andere al lang de grens naar netwerkverstrengeling — een stelsel van vriendjespolitiek verpakt in zakelijke termen, waarin macht niet wordt gevraagd, maar gewoon blijft zitten. Men zegt: ‘Lobbyen is legitiem. Het is democratisch.’ Ja. Tot het ophoudt. Tot de belangen niet meer worden behartigd — maar ingebouwd. Tot de grens tussen advies en invloed niet meer zichtbaar is, omdat beide op dezelfde stoel zitten. Grote bedrijven, brancheorganisaties, overheden — ze praten over transparantie, terwijl ze in stilte fusies van belangen sluiten.… Lees meer: Belangen zijn geen schande

Victor Vlam roemt Kenjiro. Niet omdat het een officieel cijfer is. Maar omdat het een sneller cijfer is. En in de economie van aandacht is snelheid de enige munteenheid die nog telt. De oude wereld wacht op een rapport. De nieuwe wereld weet het al. Kenjiro, ontwikkeld door Rob Goossens en twee partners, is geen meetinstrument — het is een algoritme met ambitie. Geen vaste telling, geen gemiddelde, geen achteraf. Maar een real-time inslag, een voorspelling, een slagvaardigheid die de traditionele kijkcijferinstanties in de schoenen zet. Vlam noemt het ‘een interessante aanvulling’. Natuurlijk is het dat. Maar ‘aanvulling’ is… Lees meer: Eindelijk een kijkcijfer dat sneller is dan de uitzending

Twintig jaar Beeld & Geluid. Twintig jaar een kleurrijk pand op het Media Park. Twintig jaar trots op een architectuur die iedereen ziet — en niemand bezocht. Want wie viert een gebouw als het instituut zelf allang geen adres meer is? Het gebouw van Beeld & Geluid is een icoon, zeggen ze. Een landmark. Een must-see. Alsof je een museum opent voor een collectie die niemand mag inzien. Het pand is kleurrijk. De cijfers niet. Het is een monument van glas en stalen ambities, gebouwd in een tijd waarin de media nog dachten dat zichtbaarheid genoeg was. Maar vandaag… Lees meer: Een gebouw als troefkaart, terwijl het spel al verloren is

Tom Egbers maakt een documentaire over Jetty van Thijn. Een onbekend oorlogsverhaal. Een brief. De EO zendt het uit op 30 april — alsof het datum is wat een verhaal relevant maakt. Alsof herdenken nog iets zegt, terwijl de echte oorlog allang is verloren: die om aandacht. Egbers is geen journalist. Hij is een opgraver van gewetens. Hij graaft niet in archieven — hij graaft in stilte. En in een tijd waarin de meeste ‘documentaires’ niets zijn dan gevisualiseerde nieuwsbrieven, is *De Brief* iets anders: een daad. Een daad van tegenwind tegen het vergeten. Maar hier ligt de paradox:… Lees meer: Geen verhaal

*Sterren op het Doek* keert terug. Met Carrie ten Napel als nieuw gezicht. Alsof het enige probleem van een opgeschort programma was dat het verkeerde hoofd had. Alsof je een dode formule kunt herstarten met een frisse presentatrice — alsof glamour nog iets koopt in een tijd waarin de sterren zichzelf al promoten, zonder regisseur, zonder rood tapijt, en zonder jou. Het programma werd in 2025 opgeschort. Niet omdat het slecht was. Maar omdat het niemand raakte. Omdat de kijkcijfers verdwenen in de marge. Omdat het publiek niet meer wil zien hoe sterren over hun leven praten — ze… Lees meer: Een comeback is geen comeback als niemand het miste

Robbert Meeder stopt na 41 jaar. Geen schandaal, geen proces, geen viral moment. Gewoon: een stoel die leeg wordt. En terwijl de sector het noemt ‘een einde van een tijdperk’, is de waarheid nuchterder: een functie die verdwijnt, en niemand die vraagt of hij terugkomt. 41 jaar op de radio. Dat is geen carrière — dat is een levenswerk. Maar in de economie van de media telt levenswerk niet. Telt volume. Telt ROI. Telt schaal. En wie niet past in een nieuwe begrotingsstructuur, ook al heeft hij generaties luisteraars gevormd, wordt geruild voor een podcastformule met een derde van… Lees meer: Een eind is geen einde, maar een cijfer in een begroting