‘Makkelijk als je BN’er bent.’ Die zin blijft hangen, net als de nare smaak in je mond. Frans Duijts roept op via socials: wie wil een nier geven aan zijn zieke zus Alie? En binnen no-time melden zich dertig donoren. Dertig. Terwijl er in Nederland ruim 1.200 mensen op de wachtlijst staan, soms jaren, met een doodsvonnis in hun achterhoofd.
Zeg nu zelf: is het fair dat bekendheid ineens levensredster wordt? Dat een Facebook-post met 500.000 likes meer doet dan jaren medische lobbywerk? Ik hoor je denken: natuurlijk is het goed dat Alie een kans krijgt. Maar waarom pas nu? Waarom niet toen ze gewoon Alie was, zonder achternaam Duijts?
Frans is geen onbekende. Hij zingt over liefde, verlies, het leven. En nu speelt hij dat kaart uit – terecht, misschien, als familie. Maar het maakt wel bloedhete zaken: hoeveel weegt empathie als je ook gewoon een spotlight hebt? De media schreeuwen het uit, RTL doet er een item over, iedereen huivert mee. Maar stel je voor: geen broer in de showbizz, geen camera’s, geen podium. Dan ben je gewoon een nummer. En sterft langzamer.
Ik zeg niet dat Frans iets verkeerds doet. Integendeel. Hij redt mogelijk zijn zus. Maar dit is precies waarom ons systeem haperend is. Mensen moeten niet afhankelijk zijn van wie ze kennen, maar van wie ze zijn. En of ze geluk hebben in de loterij van zichtbaarheid.
Dit verhaal is geen feelgood-ding. Het is een schreeuw om gelijkheid in overlevingskansen. En die heeft geen artiestennaam nodig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘