Anita gaat. Na ruim een kwarteeuw. Na 30 programma’s. Na *Memories*, *De Reünie*, *Anita in de missie* en *Anita wordt opgenomen* – alsof ze nooit anders heeft gedaan dan de kijker vasthouden met een mix van warmte, humor en een vleugje chaos. Maar nu? Nu legt ze haar vaste contract neer. Net als Joris Linssen. En net als bij hem, noemt de KRO-NCRV het “flexibiliteit”. Alsof het een promotie is.
Maar laten we eerlijk zijn: dit is geen opwaardering. Dit is een einde. Of bijna. Want er zijn gesprekken over freelance samenwerking. Maar “kan ik daar nu al wat over zeggen?” – nee. Dat kan ze niet. En dat zegt genoeg.
Haar carrière begon in 1996. Bij de KRO. En sindsdien was ze er – altijd. Niet als een ster die schreeuwt, maar als een stem die je kent. Die je vertrouwt. Die op de stoel zit alsof ze thuis is. En misschien is dat ook wel het probleem: in een tijd waarin alles moet draaien om nieuws, snelheid en volume, is Anita gewoon… echt. En dat past soms niet meer in het nieuwe beeld.
Maar wie weet is dit juist de ruimte die ze nodig had. Want wie haar kent, weet: ze stopt niet. Ze verandert. En wie weet wat er komt – buiten het kader van de omroep, buiten de schema’s, buiten de verwachtingen.
En dan is er nog dat detail: haar zoon is vernoemd naar het eerste koppel van de Staatsloterijshow. Een programma dat een bijzondere plek in haar hart kreeg. En dat zegt alles. Want Anita was nooit alleen presentatrice. Ze was deel van het verhaal.
Dus nee, dit is geen afscheid. Maar wel een moment. Een zucht. Een stille overgang. En een vraag: wie neemt die warmte over?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘