Eindelijk. Eindelijk is het zo ver: Duivendrecht is niet langer een adres op de kaart, maar het hart van de Nederlandse media. Tweeduizend mensen, van Donald Duck tot de hoofdredactie van De Volkskrant, onder één dak. Geen gebouw, nee, een ecosysteem. En in dat ecosysteem klinkt één mantra harder dan ooit: *Streaming First*. Niet als slogan, niet als modegril, maar als overlevingsstrategie.
DPG Media is geen bedrijf dat zichzelf over de tong laat rollen. Die 2,1 miljard omzet, die 238 miljoen winst, dat is geen toeval. Dat is een keuze. Een keuze voor groei, ja, maar vooral voor controle. Want terwijl de rest van de sector zich kapotklikt op YouTube, TikTok en Google, bouwt DPG zijn eigen wereld. En dat is geen trots, dat is noodzaak. Wie afhankelijk is van Amerikaanse platforms, verdwijnt. Punt uit.
Ik hoor al: “Maar Carla, de NPO zet ook op YouTube.” Ja, en daarmee financieren ze de vijand. Sorry, maar het is gewoon zo. Terwijl Netflix en Meta rijk worden van Nederlandse kijkers, kijken we elkaar aan alsof samenwerken met Videoland opeens te commercieel is. Alsof het niet *ons* platform is. Alsof we niet *alleen maar sterk zijn als we samen zijn*.
En dan heb je VTM GO. Veertig mensen. Een Belgisch team. En een streamingplatform dat werkt. Niet als bijzaak, niet als experiment, maar als toekomst. En nu denk je: “Wacht, Videoland draait op een ander systeem.” Klopt. En kost veel geld. Dus waarom zou je dat niet samenvoegen? Waarom zou je twee keer bouwen wat één keer kan? Waarom zou je niet samen streamen tegen Netflix, in plaats van elkaars concurrent te zijn?
Maar het mooiste? Die manier van denken. Geen dikke plannenboeken, geen top-down revolutie. Gewoon: *laten we samen bouwen*. Dat zegt meer over leiderschap dan welke jaarvergadering ook. Want wie wacht op toestemming van de ACM om pas te denken, die heeft al verloren. Maar wie zegt: “We maken het plan *met* de mensen”, die wint. Ook al kost het tijd. Ook al kost het zweet.
En dan die kinderen. “Je bent er wel, maar je bént er niet.” Mijn god, wat raakt dat. Want dat is het precies: leiding geven is geen stoel, het is een balans. Tussen visie en aanwezigheid. Tussen groei en mens-zijn. En tussen de haast van streaming en de zwaarte van een krant die nog steeds iemand ‘s ochtends op de fiets volgt.
Maar laten we duidelijk zijn: print verdwijnt niet. Het transformeert. De Volkskrant, Trouw, AD — ze zijn niet aan het sterven, ze zijn aan het schakelen. Van papier naar pixels, van oplage naar abonnement. En ja, het is moeilijker. De kosten stijgen, de inkomsten schuiven niet mee. Maar wie kwaliteit overleeft, is wie zich niet laat verleiden door het gemak van externe platforms. Wie zijn eigen relatie met het publiek koestert.
Dus mijn advies aan de publieke omroep? Kom erbij. Niet als dienstmaatje. Niet als gunst. Maar als gelijkwaardige partner. Want als we niet samen optrekken, dan streamen we straks allemaal op een platform dat in Californië zit. En dat is geen toekomst. Dat is een overgave.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘