‘Natuurlijk vind ik het jammer.’ Zo zegt Tineke de Nooij het, alsof ze een glas melk mist, niet haar eigen zoon op haar verjaardag. Gordon – die in Japan zit, met Patrick, genietend van een vakantie alsof het geen Koningsdag is, alsof het niet de dag is dat zijn moeder voor het eerst haar hele leven op tafel legt.
Maar hoor, zij klaagt niet. Ze zegt het met een glimlach, met die typische Tineke-stijl: nuchter, scherp, vol aanvaarding. Alsof ze al weet dat de media straks schrijven: ‘Gordon snubt moeder op haar grote dag.’ Terwijl het gewoon is: hij is er niet. En zij wel.
En wat een dag. Niet alleen een boekpresentatie, niet alleen een biografie – maar een openhartig stuk leven. Over carrière, over liefde, over een abortus die ze bijna niemand vertelde. Zelfs niet aan Gordon. Tot nu. En dan ontbreekt hij juist op het moment dat ze het hardop zegt. Iets wat je bijna surrealistisch noemt, als het niet zo menselijk was.
Maar Tineke de Nooij is geen vrouw die wankelt. Ze is 84. Ze heeft het land jarenlang wakker gemaakt met haar stem, haar mening, haar humor. En nu? Nu laat ze zien dat ze ook kan zwijgen – op het juiste moment. En spreken – op het moment dat het pijn doet.
Dat Gordon er niet is, zegt niets over liefde. Het zegt alles over afwezigheid. En misschien is dat wel de ironie: de vrouw die altijd voor anderen zorgde, moest nu helemaal alleen staan op haar mooiste dag.
Maar ze stond. Rechtop. Met een boek vol waarheid. En een hart dat nog steeds klopt – ook zonder zoon in de zaal.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘