Hij zwéérde het. Op tv. Voor publiek. Met tranen in zijn ogen: ‘Nooit meer. Dit is het echt.’ En toch – hier is-ie weer. Gordon, de man die zijn eigen afscheid niet serieus neemt, pakt de microfoon alsof het een oude pantoffel is. Comfortabel, vertrouwd, onvermijdelijk.
Nu dus samen met Re-Play. Ja, dé Re-Play. De band die ooit ‘I Surrender’ deed, maar ook ‘Mijn Houten Hart’. En nu dus: een nieuwe single. In 2024. Met Gordon. Want waarom zou je de tijd laten stromen als je alles kunt herwarmen?
Maar hoor, ik zeg het nog een keer: ik hou van de man. Zijn timing, zijn gekkigheid, zijn vermogen om zichzelf te uitschamen – daar is niemand beter in. Maar zingen? Nee, niet zingen. Zingen is iets anders dan een tekst hardop lezen met een beetje vibrato.
Toch begrijp ik het wel. Het is niet om de roem. Het is om het gevoel. Die kick van het licht, die roes van het applaus, dat moment waarop duizend mensen lachen om iets wat jij net hebt gezegd – of gezongen. En misschien, heel diep vanbinnen, denkt hij: als ik het nu niet doe, wie doet het dan?
Maar de grap is: hij hoeft het niet meer. Hij is al grappig. Al beroemd. Al vrij. En toch blijft hij teruggaan naar de plek waar hij nooit echt heen hoefde.
Misschien is dat juist het mooiste. Dat hij blijft proberen. Ook al is het kitsch. Ook al zeggen we ‘nee’. Ook al zit de microfoon al jaren in zijn broekzak.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘