Freelance. Wat klinkt als een vrije keuze, is vaak een schop onder kont. En zo voelt het ook voor Joris Linssen. Na decennia trouwe dienst bij KRO-NCRV, het programma *Hello Goodbye* als zijn handelsmerk, is er ineens geen plek meer. Geen afscheid, geen laatste glas, gewoon: het zit erop. Zijn naam verdwijnt van de programmarijk. En met hem ook een stukje rust, een stukje ouderwetse televisie.
KRO-NCRV bezuinigt. Yvon Jaspers eruit, nu Linssen. En ja, tijden veranderen. Budgetten krimpen. De concurrentie met streaming is fel. Maar moet je daarom beginnen bij de mensen die nog wél iets overtuigends hebben? Die nog wél een stem geven aan het alledaagse? *Hello Goodbye* was geen sensatie. Het was geen schreeuw. Het was een zachte, intelligente blik op mensen die afscheid nemen – van een baan, van een stad, van een leven. En juist daarom waardevol.
Maar in een tijd waarin alles harder, sneller, luider moet, is zachtheid blijkbaar te duur. Of te traag. Of gewoon: te oud. Want Linssen is dat niet, maar de omroep doet alsof hij het wel is. Alsof een man van zijn leeftijd niet meer past in een wereld van TikTok en algoritmes.
Freelance. Een mooi woord voor ontslagen. Voor opzijgezet. Voor: we hebben je niet meer nodig. Maar misschien is het ook een kans. Want als de omroep hem niet wil, dan zoekt hij wel iets anders. En wie weet wordt dat dan juist het meest interessante wat hij ooit heeft gedaan.
Maar eerst: verdriet. Want het einde van *Hello Goodbye* is niet alleen het einde van een programma. Het is het einde van een manier van kijken. En die hadden we nog net zo hard nodig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘