Ze vlogen naar Washington. Voor één bezoek. Voor één nacht. Voor één glimlach. En toen? Toen kregen ze niets. Geen woord. Geen reactie. Geen blik. Koning Willem-Alexander en koningin Máxima liepen zwijgend langs de Nederlandse pers – die massaal was uitgerukt om het historische bezoek aan het Witte Huis vast te leggen – en lieten alleen een gevoel achter: belachelijk.
“Zijn wij strónt?!” roept een verslaggever. En terecht. Want wat doe je als je honderden kilometers vliegt, tijd, geld en energie investeert, om dan alleen een rug te fotograferen? Het was een fotomoment, ja. Maar geen nieuws. Geen emotie. Geen mens.
Het was een overnachting in het Witte Huis. Een zeldzaamheid. Een diplomatieke eer. En toch: geen dankwoord. Geen woord aan de Nederlandse pers. Alsof ze er niet waren.
Maar ze waren er wél. En dat is precies waarom het pijn doet. Want de pers is geen decor. De pers is de brug. En als je die brug laat vallen, dan valt ook het beeld.
En dan blijft de vraag: wie beschermen ze eigenlijk? Zichzelf? Of het koningschap?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘