Eind van een tijdperk. Niet met een klap, maar met een zucht. Een diepe, bewuste, bijna boeddhistische zucht. Paul van der Linssen, de man die tachtig miljoen keren ‘Hallo’ heeft gezegd op Schiphol, stopt per 1 mei 2026 als vaste presentator bij KRO-NCRV. Dertig jaar lang stond hij voor de camera, vaak stilletjes, altijd met een blik alsof hij net iets begreep wat wij nog moesten ontdekken.
Maar stel je niet voor dat hij nu in een hutje in Drenthe gaat zitten mediteren. Nee. “We blijven elkaar vinden in bijzondere projecten”, schrijft hij. En dan noemt hij *Boeddha in de polder*. Alsof dat toeval is. Alsof die titel niet precies samenvat wat hij al die jaren heeft gedaan: de ziel van Nederland op een schoteltje leggen, met een glimlach en een kop thee.
Linssen was nooit de showbink, nooit de giller. Hij was de luisteraar. De man die zweeg op het juiste moment. Die bij *Hello Goodbye* niet vroeg hoe iemand heette of waar hij heen ging, maar of hij bang was, of hij gelukkig was, of hij ooit had moeten zeggen dat hij van iemand hield terwijl het te laat was. En dan knikte hij. Alsof hij het voelde. En dan schakelde de camera weg, en voelde jij het ook.
Dat programma, zegt hij, was “misschien wel de plek waar ik het meest heb geleerd over de veerkracht van mensen”. Mooi gezegd. Maar ook hardop nodig: want in een tijd waarin alles sneller moet, harder moet, *viral* moet, was Linssen de anti-influencer. Geen likes, geen filters, geen agenda — alleen een vraag: *Hoe gaat het echt?*
En nu stopt het vaste dienstverband. Niet omdat het moet, maar omdat het tijd is. Omdat er ruimte moet komen. Voor nieuwe stemmen, nieuwe vormen, nieuwe manieren van samenwerken. En dat is verdomd Nederlands: geen drama, geen ophef, gewoon een berichtje met foto’s, alsof je iemand een kaartje stuurt van vakantie.
Maar hou je goed vast: hij blijft. Als presentator. Als voice-over. Als stem in de polder. En ja, KRO-NCRV zegt dat de bestaande programma’s niet worden aangetast. Dus het is geen einde, het is een schakeling. Van vast naar vrij. Van contract naar keuze.
Wat blijft? Die blik. Die rust. Die manier van kijken alsof hij dwars door je heen ziet, maar er niet over oordeelt. In een tijd waarin iedereen roept, was Linssen het antwoord. En misschien is dat wel het allergrootste geschenk: dat iemand langzaam, zachtjes, dertig jaar lang heeft laten zien dat luisteren ook een kracht is.
Dus geen afscheid. Gewoon: doei, voor nu. Want in de polder is niets ooit echt weg. Het waait alleen even weg, en komt dan zachtjes terug.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘