Joris Linssen is eruit. Na decennia bij KRO-NCRV. Na *Hello Goodbye*, na de interviews, na de zachte vragen die toch hard aankwamen. En nu? Nu is er geen plek meer. Geen bitterheid, zo klinkt het. “Freelance!” roept hij, alsof het een bevrijding is. Alsof het plan was. Maar wie kent hem, weet: het zit dieper.
Want dit is geen keuze. Dit is een bezuinig. En niet alleen op hem. Na Yvon Jaspers verdwijnt ook Linssen uit de vaste staf. De sterrenstal krimpt. De zorgvuldige gesprekken maken plaats voor efficiëntie. Voor scherm. Voor cijfers. En dus: einde verhaal.
Maar Linssen was nooit een showbizz-figuur. Hij was de man die vragen stelde zonder op te blazen. Die luisterde alsof het het belangrijkste was. Die iemand liet voelen: jij telt. En juist daarom is het einde van *Hello Goodbye* meer dan een programma-afsluiting. Het is een verlies aan warmte.
En dan zeggen ze: “flexibiliteit”. “Freelance.” Alsof het vrijheid is. Alsof je niet opzij wordt geschoven, maar zelf kiest. Maar wie ziet hoe hard Linssen nog steeds werkt, weet: hij wilde blijven. Bij de omroep. In het beeld. In de conversatie.
Maar misschien is dit wel zijn kracht. De man die verdwijnt – maar niet weggaat. Die freelance opstaat. Zonder drama. Zonder geklaag. Gewoon: hij doet het.
En dan hopen we: dat er ergens een plek is. Voor de stilte. Voor de vraag. Voor de man die nooit schreeuwde – maar altijd gehoord werd.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘