Marco Borsato komt terug. En dan niet in een stoer interview met een harde journalist, nee – in een keuken. Bij zijn *goede vriend* Sergio Herman. Alsof je na een relatiebreuk niet durft te praten met je oud-collega’s, maar gewoon met je ma gaat lunchen. Schattig, maar laf.
Angela de Jong heeft er geen woorden voor. Of jawel: “Lafbek!” roept ze, en terecht. Dit is geen comeback, dit is een omweg. Geen verantwoording, geen oogcontact met de geschiedenis, gewoon: een beetje koken, een beetje glimlachen, alsof de afgelove van Nederland gewoon weer welkom is op de bank – als het maar niet te pijnlijk wordt.
Je kunt zeggen: het is entertainment. Maar het is ook een strategie. Geen confrontatie, geen vragen over het verleden, gewoon een vriendschappelijk kookavondje. Geniaal gecast, hoor – Sergio als de zielige kok die niks kwaads weet – maar het is duidelijk: Borsato kiest voor de minst pijnlijke route. En dat voelt niet als moed. Het voelt als een fluwelen ontsnapping.
Als je terug wilt, kom dan terug. Maar kom niet via de achterdeur, terwijl je denkt dat niemand merkt dat je de moeilijke vragen ontloopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘