Hij zit al sinds 2012 in Den Haag, maar praat niet als een oude zakenman met een agenda. Mohammed kijkt naar de media door de ogen van zijn kinderen – en dat is precies waarom hij zo gevaarlijk is. Niet gevaarlijk voor het establishment, nee, maar voor de sleur.
“Elke keer als wij erover debatteren, is het een debat dat gisteren gevoerd had moeten worden.” Dat zegt hij niet om te provoceren. Hij zegt het omdat het waar is. De politiek hinkt achter. Terwijl jonge mensen al jaren leven in een wereld van korte videos, algoritmes en keuzes zonder kabelbox, zitten wij nog te praten over ‘publieke omroep’ alsof het 2003 is.
Maar Mohammed niet. Hij hoort wat ze zeggen als hij niet kijkt. Hij ziet hoe ze kijken. Niet naar het journaal. Niet naar talkshows. Maar naar TikTok, YouTube, naar de wereld die zich in seconden ontvouwt. En daarom stelt hij de enige vraag die telt: *“Wat doen we hier nu eigenlijk?”*
Geen ideologie. Geen partijlijn. Gewoon: scherp blijven. Want wie niet meer weet waarom hij iets doet, is al verdwaald.
En dan zegt hij iets wat klinkt als een keerpunt: “Ik geloof niet meer in een ieder voor zich-strategie.” In een tijd waarin elk platform, elke omroep, elk politicus maar één ding wil – zichtbaarheid – is dat een revolutie. Want het is de eerste stap naar samenwerking. Naar zin. Naar inhoud die niet alleen klikt, maar ook klopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘