Prime Video zegt het hardop: reality is geen guilty pleasure. Het is een pijler. En Annelies Sitvast, Head of Local Originals Benelux, zegt het met een glimlach: “We weten dat onze kijker er fan van is.” Alsof ze een geheim prijsgeeft. Maar het is geen geheim. Het is een feit. Reality-tv is terug. En deze keer niet met een verontschuldiging – maar met een kroon.
Want wie denkt dat dit rauw is, heeft het mis. Het is zorgvuldig. Juist. Je werkt met mensen die niet acteren, maar zijn. Met emoties die niet opgevoerd zijn, maar pijn doen. En met een cast die zo uniek is, dat je ze nooit vergeet. Of wil.
Janey en Meddy van *Temptation Island* weten het: “Als we over het weer praten, kijkt niemand.” Maar als ze ruziën, huilen, zoenen? Dan kijkt heel Nederland. En Bram Louts, beter bekend als Miss Reggy B, zegt het nog harder: “Het is een baan geworden. Ik kan er goed van leven.” En terecht.
Want waar andere genres schuilen achter prestige, staat reality kaarsrecht. *Hakken over de Sloot*, *Ticket to the Tribes* – het zijn geen shows. Het zijn bewegingen. Met Loiza Lamers en Gabriël Martina als presentatoren? Dan is het ook geen entertainment. Dan is het cultuur.
Prime Video organiseert festivals. Niet voor prestige. Voor publiek. Want wie reality nog steeds neerslachtig vindt, heeft het niet begrepen: het genre is niet plat. Het móét plat zijn. Anders werkt het niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘