Er is niets erger in de media dan een captain die van boord springt terwijl het schip nog kapseis. En toch is dat precies wat Renze Klamer deed – met een glimlach, een mic-drop en een vlugge overstap naar SBS 6. Nu breekt de reactie los, en niet van een journalist of een ex-collega, maar van Catherine Keyl. En die heeft geen zin in flauwekul.
“Trouw aan zichzelf!” zegt ze, met net genoeg sarcasme om de zin te laten branden. En ja, misschien is hij dat inderdaad: trouw aan Renze. Maar sinds wanneer is dat hetzelfde als trouw aan je team? Aan je zender? Aan het publiek dat elke avond op je kijkt alsof je déman toch iets gáát redden?
RTL Tonight zonk. Dat is een feit. Maar hoe je dan handelt – of je blijft staan, probeert te sturen, of je gewoon in een speedboot stapt naar de concurrent – zegt alles over wie je bent. En Klamer koos voor de speedboot.
Catherine Keyl, zelf geen vreemde in de moddergevechten van de media, ziet het aan. Ze is kritisch, ja – maar vooral teleurgesteld. Want het gaat niet om de overstap. Het gaat om hoe. Geen gesprek, geen afscheid, geen “ik ga, maar ik trek met jullie mee”. Gewoon: weg. En dan nog met die zelfde grijns, alsof je de held bent van je eigen biopic.
De media wereld is klein. Lojaliteit is zeldzaam. Maar als je die ook nog weggooit voor een hogere kijkcijferlijn, dan ben je niet langer een presentator. Dan ben je een personage.
En personages gaan meestal onder.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘