Geen waarschuwing. Geen bericht. Geen mailtje van ‘we halen je album eraf’. Nee, Akwasi hoort pas dat zijn tweede soloalbum *Sankofa* van Spotify is verdwenen doordat fans hem in paniek bellen: “Waar is het?” Alsof iemand je portret van de muur haalt terwijl jij nog leeft – en niemand zegt waarom.
Het album, uitgebracht in 2020, zou gewoon online moeten staan. Geen juridische springstoffen, geen ongeregistreerde samples, geen hater-nummers die de wereld op stelten zetten. Integendeel: Akwasi zegt alles gecleard te hebben. En toch? Offline. Alsof het een kapotte link is, geen kunstwerk.
Je zou denken: nou, dan is het een fout. Maar als het een fout is, waarom duurt het dan zo lang voordat er iets gebeurt? Waarom is Warner Music Benelux nog steeds “bezig met een reactie”? En waarom zegt Spotify simpelweg: “We kunnen niks zeggen”? Alsof het niet hun verantwoordelijkheid is dat een artiest ineens van het platform verdwijnt – alsof het niet hun schouder is waar fans op kloppen.
Er zit hier een patroon in. De macht ligt bij de partij met de grootste server. En als je geen Blijgevoel of een miljoen streams hebt, dan ben je breekbaar. Dan kun je midden in de nacht worden uitgeschakeld, zonder proces, zonder publieke uitleg.
Maar hier is het verschil: Akwasi is geen onbekende. Hij is een artiest met een stem, een stijl, een plek. En als jij als label of platform die plek gewoon weghaalt, dan is dat geen technisch mankement – dat is een boodschap. En die boodschap luidt: wij beslissen wie zichtbaar is.
Hopelijk komt *Sankofa* snel terug. Maar tot die tijd? Dan is het stil. En stilte, weet je, is ook een vorm van censuur.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘