Als je dacht dat televisie gewoon nog iets was wat ’s avonds om acht uur begon, dan ben je al tien jaar te laat. De tijd van de zender is voorbij. De tijd van het schema ook. Wat nu telt? Schaalgrootte. Niet waar je vandaan komt, maar hoe ver je reikt. En wie daar nu de baas in is? Niet de omroep. Niet de producent. Niet de regisseur. Maar een handvol platforms die vanuit Californië de wereld vertellen wat ze moeten kijken.
Oege Boonstra, een man die weet waar de media heen gaan omdat hij er al tien jaar voor loopt, zet het op een rij: de wereldwijde audiovisuele revolutie is een feit. En het is geen stroomversnelling — het is een aardverschuiving. Netflix. YouTube. TikTok. Ze hebben niet de tv vervangen, ze hebben hem ontdaan van zijn macht. En in die chaos? Komt de creativiteit op een rare manier tot bloei.
Want ja, Peter Bazalgette zegt dat de gouden tijd van het Britse productie-ecosysteem voorbij is. Maar Stephen Lambert? Die zit in diezelfde chaos plots op de plekken waar het *echt* telt: de top van de non-scripted wereld. Niet met een zender, niet met een land, maar met een idee dat overal werkt. En dat is het punt: creativiteit is geen lokale aangelegenheid meer. Het is een wereldmarkt. Een marktplaats, zoals iemand het noemde, waar schaal de enige munt is.
Maar dan komt DPG. En dan zeg ik: eindelijk. Eindelijk iemand die niet roept “we zijn klein, we zijn Nederlands, we moeten overleven”, maar die gewoon begint te bouwen. Eigen platform. Eigen advertentiesysteem. Geen Google, geen Meta — gewoon: wij doen het zelf. En dat is geen trots, dat is strategie. Want als je niet meer kunt concurreren op zender, concurer je op controle.
En dan die partnerships. TF1 met Netflix. Banijay die zich opblaast tot een gigant. Reinout Oerlemans die weer iets nieuws begint. Iedereen zoekt zijn plek op een speelveld dat niet meer is ingedeeld in vakjes, maar in golven. En wie erin blijft, is wie zich aanpast zonder zichzelf kwijt te raken.
Maar hier is de clou: de creatieve ondernemer is terug. John de Mol wist het al in de jaren negentig: geef het publiek wat het wil, maar dan harder, scherper, slimmer. En nu? Nu is dat idee wereldwijd. Je hebt geen zender nodig. Je hebt geen prime time nodig. Je hebt een idee, een telefoon, en een platform. En dan ben je er. Global, maar niet anoniem. Groot, maar niet koud.
Dus nee, de lokale partij is niet dood. Hij is alleen veranderd. Hij moet niet langer schreeuwen om aandacht — hij moet bouwen. Relaties. Platforms. Allianties. En vooral: geloof in het eigen verhaal. Want als je dat kwijt bent, dan word je gewoon content. En content is vervangbaar.
De wereld is klein geworden. Maar wie slim is, maakt er een podium van.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘