Het wereldkampioenschap voetbal is ooit een feest van vrijheid, passie, onvoorspelbaarheid. Maar nu? Nu is het een gecontroleerde schijnwereld, gemanipuleerd door algoritmes, bewaakt door ICE, en bekrachtigd door een oranje mascotte die iets te veel van zichzelf denkt. En Harm Edens heeft gelijk: waar blijft de mens?
Hij ziet het aan – en ik ook. Camera’s met gezichtsherkenning, AI die doelpunten faket, en een VAR die net zo betrouwbaar is als een politieke speech. En dan die beelden uit Kansas City: Oranjemars, maar geen vrijheid. Want als je ooit iets hebt gezegd over Donald Trump, ben je niet welkom. En als je gay bent? Dan ben je dubbel ongewenst. En dan is er nog ICE – met busjes, knieën op nekken, en een doodstal die al veertien slachtoffers heeft gemaakt. En dat terwijl de wereld zich klaarmaakt voor voetbal.
Hoe kun je nu genieten van een wedstrijd als je weet dat de bal door AI is verplaatst? Dat de toeschouwers zijn geselecteerd op basis van hun politieke achtergrond? Dat de winnaar de beker krijgt van een mascotte die lijkt op een narcistisch kind van acht?
En dan die alternatieven. B&B Vol Voetbal. Elf gasten, elf spelers, elf romancekansen. Heel Holland Voetbalt. Tussen Kunst en Voetbal. Een realityserie met Jan Smit en Mona Keijzer op zoek naar de zin van het leven – terwijl ze tot nu toe alleen de onzin hebben gevonden. En weet je wat? Dat klinkt menselijker. Echter. Fijner.
Want het gaat niet meer om voetbal. Het gaat om macht. Om controle. Om een wereld die zichzelf overschreeuwt met vlaggen, maar waarin de vrijheid verdwijnt achter een firewall.
Ik kijk niet. En als jij ook twijfelt: kijk dan liever naar de mensen. Niet naar de spelers. Maar naar degenen die zeggen: dit is niet meer mijn wereldkampioenschap.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘