Je kunt alles uploaden. Maar niemand ziet het. Dat is de nieuwe realiteit. Een Europees onderzoek van Panteia, in opdracht van de Europese Commissie, laat zien wat we al voelden: zichtbaarheid is macht. En die macht ligt niet bij de artiest. Niet bij de schrijver. Niet bij de maker. Maar bij de algoritmes. Die niet zeggen hoe ze werken. En die alles bepalen.
89% van de muziek wordt ontdekt via streaming. Spotify. Playlists. Suggesties. “Dit vind je misschien ook leuk.” Maar wie bepaalt wat je te zien krijgt? Geen mens. Geen redacteur. Geen vriend. Maar een systeem dat niemand ziet. En niemand kent.
184 miljoen tracks. 80 miljoen daarvan minder dan tien keer gestreamd. En toch blijft de stroom groeien. Want met AI kun je nu per uur honderd nummers maken. Niet om te raken. Maar om te scoren. Om het algoritme te misleiden. En om in een playlist te belanden.
Maar wie wint? Niet de Nederlander met een lied in het dialect. Niet de schrijver met een verhaal in het Fries. Niet de vrouw die durft te zingen over verdriet. Nee. De algoritmes kiezen voor het bekende. Voor het Engels. Voor het mannelijk. Voor het al gezien.
Nederland scoort internationaal. Maar betaalt de prijs. Want wie zo makkelijk overstapt op Engelstalige content, laat het eigen geluid sterven. En de boeken? Internationale titels op de bestsellerlijst. Nederlandse werken vergeten.
Martin Clarke zegt het hard: “Als je niet zichtbaar bent, besta je niet.” En met AI komt er alleen maar meer bij. Dus de strijd is niet om perfectie. Maar om aandacht.
En die aandacht moet je terugvechten. Niet met volume. Maar met transparantie. Met menselijke curatie. Met metadata. Met moed.
Want wie niets zegt, wordt niets.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘