Een feest in de jaren negentig. Dansavond. 70’s & 80’s. Glitter. Glazen wijn. En nu? Nu is het 2025. En in diezelfde ruimte: een gesprek over AI. Over Tilly Norwood, een hyperrealistische AI-actrice uit Londen. Over films zonder echte gezichten. Over een wereld waarin alles wordt gegenereerd – behalve de moeite.
Jonathan de Boer stelt het: “De concurrentie is niet meer tussen zenders. Het is tussen media én tech.” En dat is de nieuwe realiteit. Je vecht niet meer met RTL tegen SBS. Je vecht met DPG tegen YouTube, tegen Netflix, tegen de algoritmes die zeggen wat je ziet. En dus kiest Erik Roddenhof voor “walled gardens”: eigen platforms, eigen publiek, eigen kracht. Videoland met 1,7 miljoen abonnees. Geen uitlenen. Geen weggeven. Alleen bouwen.
Maar dan komt Eline van der Velden van Particle6. En Tilly. Een AI-actrice. Geen gezicht. Geen naam. Maar wel een persona. En plots is de filmwereld in rep en roer. Dreigementen. Reacties. En toch: het werkt. Omdat het nieuw is. Omdat het kan. Omdat je met een iPhone in de achtertuin nu al kunt doen wat James Cameron met miljoenen en een greenscreen deed.
Maar dan Aad Kuijper. Die zegt: “Laat Tilly maar. Maar zeven miljard Tilly’s? Dan is het voorbij.” En hij heeft gelijk. Want mensen hebben bloedhekel aan nep. Niet aan techniek. Aan liefdeloosheid. Aan goedkope trucs. Aan programma’s die er zijn omdat de data zeggen dat het werkt – niet omdat iemand er moeite voor heeft gedaan.
Hij pleit voor echt. Voor liefde. Voor camera’s die blijven stilstaan bij mensen die falen. Bij mensen die moeite doen. En hij zegt: “AI is een rekenmachine. Zet het op de boekhouding. Niet op de regie.”
Want als alles kan worden gegenereerd, is de echte revolutie niet technisch. Maar menselijk. Wie durft nog écht iets te maken?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘