Het was ooit *the land of the free*. Nu is het een techdictatuur waarin een paar reuzen de wereld in rap tempo naar de kloten helpen.
En ik? Ik kijk niet.
Geen WK. Geen VAR. Geen ballen die per AI over de doellijn worden gefaket. Geen camera’s die je opmerken in de Oranjemars van Kansas City. Geen ICE die je opvist omdat je in 2017 iets zei over Trump. En nog erger: omdat je gay bent. “Zal ik hier met m’n knie op uw nek gaan zitten?” – ja, dat zou kunnen. In dat idiote land.
Want laten we duidelijk zijn: dit is niet meer sport. Dit is een show, opgepoetst met dollars, gevoed door hypocrisie. Iran wordt uit de lucht gebombardeerd, maar mag wel komen voetballen. Wereldcrises? Geen probleem, zolang we maar juichen in Boston. En als we dan ook nog eens wereldkampioen worden? Dan moeten we de beker aannemen van een oranje narcistisch kind van acht. Of eigenlijk: van de geest van Trump. Die zal in Dallas niet verschijnen, denkt Harm Edens. En terecht. Want wie zou de geschiedenis zo uitnodigen zich te herhalen?
Maar dan stelt hij de échte vraag: waarom zou ik dit überhaupt willen zien?
En daarom zegt hij het hardop: ik kijk niet. En hij hoopt dat de rest ook nee zegt. Niet uit boosheid. Uit menselijkheid.
In plaats van het WK: B&B Vol Voetbal. Elf gasten. Elf spelers. Elf kansen op liefde. Heel Holland Voetbalt. Tussen Kunst en Voetbal. En een serie waarin Jan Smit en Mona Keijzer op zoek zijn naar de zin van het leven – want tot nu toe vonden ze alleen de onzin.
En weet je wat? Dat is pas entertainment.
Geen manipulatie. Geen ICE. Geen narcistische mascottes. Gewoon: mensen. Die voetballen. Lachen. Verliefd worden. En misschien, heel misschien, iets beters bouwen dan een wereldkampioenschap in een land dat alles kapotmaakt wat het aanraakt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘