Job Knoester vindt het bespottelijk. En dat zegt hij hardop: “Een tiende was al genoeg.” Maar hier praten we niet over een lunchrekening. We praten over 391.000 euro. Weg van Marco Borsato. Naar het advocatenechtpaar Geert-Jan en Carry Knoops. Een bedrag dat zo groot is dat het bijna niet meer grappig is.
Het was een zedenzaak. Een val. Een comeback. En nu dit. Een rekening die harder tikt dan een snelle trap in een finale. En terwijl Borsato hoopt dat de staat het hem teruggeeft – dus uiteindelijk de belastingbetaler – zegt Job: “Dit is een grap.” Maar is het dat?
Want wie het advocatenwerk ziet, ziet ook de prijs. En of het nu een tiende had moeten zijn of het dubbele – het feit dat een artiest zo’n bedrag moet betalen aan juridische bijstand, zegt meer over ons systeem dan over zijn portemonnee.
Maar de toon? Daar gaat het om. Job, die roept dat het “bespottelijk” is. Alsof hij over een boete voor te hard rijden praat. Maar dit is geen klein ding. Dit is het verschil tussen vrij en veroordeeld. En wie dat overleeft, verdient geen spot. Misschien wel medelijden. Maar geen lacherigheid.
391 duizend euro. Dat is geen tiende. Dat is een leven. En wie daarover lacht, heeft geen idee wat het kost om je naam terug te winnen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘