Nog een keer? Echt?
Daar zit hij weer. Bram Moszkowicz. Jurist van beroep, showbink van hart, advocaat van naam – en weer gewillig in de rol van cheerleader voor Peter Gillis, alsof kritische vragen een soort belediging zijn en niet gewoon deel van een rechtsstaat.
Gisteren weer: werkstraf van 140 uur voor mishandeling van zijn ex-vriendin. En daar, pal naast hem, als een soort juridische pitbull met glimlach: Moszkowicz. Niet om te debatteren, niet om te verdedigen, maar om te verhullen. Om de scherpe kantjes weg te poetsen met een glimlach, een knipoog, een “maar hij is toch ook gewoon een mens?”.
En Shownieuws? Die laat het toe. Geen kritische tegenwind, geen vragen die steken. Nee, het is een vriendschappelijke overdracht van medeleven. Alsof we hier niet kijken naar iemand die nu al vaker in de rechtszaal staat dan Rachel Hazes op een slechte dag.
Moszkowicz, ooit de onbetwiste koning van de media-advocatuur, is inmiddels zo vaak de “goede vriend” van een verdachte dat je bijna vergeten bent dat hij ook eens voor de wet stond – in plaats van ernaast.
Maar hier gaat het niet om recht. Het gaat om imago. Om loyaliteit. Om een show waarin de advocaat harder clapt dan de familie.
En de kijker? Die ziet een systeem dat kromligt. Niet van rechtspraak, maar van vermaak. Want als de grens tussen verdedigen en glorificeren verdwijnt, dan is het geen rechtssysteem meer. Dan is het een soap. En Bram? Die is allang de lievelingshond van de regisseur.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘