Je kent het beeld: camera’s flitsen, microfoons worden opgestoken, de rechtszaaldeur gaat open. En daar staat hij weer – Peter Gillis, dit keer met Bram Moszkowicz als persoonlijke cheerleader. Niet als officiële raadsman, nee, maar als gast in *Shownieuws*, waar hij met glanzende ogen vertelt hoe zwaar het allemaal is voor ‘zijn’ Peter. Weer eens.
Gillis staat vaker voor de rechter dan sommige artiesten op podium. Gisteren: een werkstraf van 140 uur voor vermeende mishandeling van zijn ex. En Bram? Die kruipt weer gewillig in de rol van verdediger, woordvoerder, vertrouweling – noem het wat je wilt. Kritische vragen? Die verdampen als sneeuw voor de zon. In plaats daarvan: begrip. Empathie. Bijval. Alsof het om een tragisch held gaat, niet om een man met een strafblad dat lang begint te worden.
Moszkowicz heeft een geschiedenis – met zaken, met media, met het spel van aandacht. En nu speelt hij dat spel opnieuw, maar dan via de achterdeur van entertainmentjournalistiek. Geen rechtszaal, wel een studio. Geen pleidooi, wel een monoloog. En telkens dezelfde toon: *arme Peter, weer verkeerd begrepen, weer in de steek gelaten.*
Maar waarom blijft SBS 6 dit door laten gaan? Waarom krijgt een criminele zaak de vorm van een soap, met Bram als vaste bijrolspeler die altijd net iets te veel gevoel toont? Het voelt niet als journalistiek. Het voelt als branding. Van Peter. Van Bram. Van een systeem dat beroemdheid beloont, ook al draait het om geweld.
Als je te vaak kantoor houdt in het drama van een ander, word je uiteindelijk onderdeel van het verhaal. En Bram? Die zit allang in de hoofdrol.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘