‘Vertrouw ons.’ Als die woorden ooit in een titel hadden moeten staan, dan is het deze keer. Want *Trust Me: The False Prophet* is geen serie over geloof. Het is een autopsie van macht, verpakt in een witte broek en een valse glimlach.
De FLDS, een naam die al jaren als een schaduw over Amerikaanse achterbuurten hangt, wordt hier niet dramatisch gemaakt – het is de realiteit zelf die dramatisch is. En Netflix laat je erin vallen alsof je een kelder in wordt getrokken. Geen acteurs, geen script, maar uren beeld, getuigenissen, gehuil achter gesloten deuren. En één man: een ‘profeet’ met de ogen van een heilige en de handen van een beul.
Wat deze vier afleveringen zo’n stomp in de maag maken? Ze doen niet alsof ze je gaan shockeren. Ze vertellen gewoon wat er gebeurt. Kindbruiden. Gehoorzaamheid. Geen uitgang. En altijd, altijd die ene zin: ‘Dit is Gods wil.’ Alsof God ooit heeft gezegd dat je twaalf vrouwen moet hebben en er tien van onder de achttien zijn.
De samenwerking met de FBI? Geen plotwending, maar een noodkreet. Dit is geen zoektocht naar de waarheid – dit is een bewijsstuk. En elke minuut beeld voelt als een steen op het graf van iemand die eruit wilde, maar nooit de kans kreeg.
Maar we kijken. En daarmee geven we het een podium. Is dat ethisch? Misschien niet. Maar als je ziet hoe lang deze kerk in het duister mocht voortbestaan, dan is blootleggen misschien het enige wat nog helpt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘