Vandaag staat de koning weer totaal in z’n kraag te zweeten terwijl hij met een vaste grijns van Tilburg naar Groningen lijkt te wandelen. Koningsdag, het nationale feest waarop Willem-Alexander jaarlijks bewijst dat hij nog steeds kan lachen na de zoveelste kinderhand die in de zijne verdwijnt. Maar laat me eerlijk zijn: als ik naar die beelden kijk, vraag ik me niet af of hij genoeg heeft gedaan voor het land — maar of hij genoeg heeft gedaan voor zijn broekriem.
Want ja, ik zag het ook. En jij waarschijnlijk ook. Die man is weer aangekomen. Niet dramatisch, nee, maar die jas van het Huis van Oranje zit duidelijk strakker dan een paar jaar geleden. En voor wie het nog niet doorhad: het is geen optische illusie van een slechte hoek. Het is de realiteit van een man die meer tijd doorbrengt op een troon dan in de sportschool.
Maar wacht — waarom maken we hier eigenlijk zo’n punt van? Is het zijn lijf of zijn werk? Willem-Alexander doet zijn ding, redelijk goed zelfs, met een vrolijkheid die soms bijna té opgelegd is. Maar de mensen kijken. En ja, het valt op. Niet uit spot, maar uit zorg. Een koning is een symbool. En als het symbool begint te zweten bij de allereerste optocht, dan vragen mensen zich terecht af: houdt dit vol?
Hij is geen jonge hond meer, dat niet. Maar dat hoeft ook niet. Wat we wél mogen verwachten is een koning die er fysiek bij is. Niet perfect, maar wel aanwezig. En als de stappenteller op 20.000 staat voor de lunch, dan moet het lichaam dat kunnen volgen. Nu lijkt het alsof de kroon zwaarder is dan het lichaam aankan.
En Máxima dan? Die vrouw is een energiebol, straalt, beweegt, straalt nog meer. Zij is de yin in dit koninklijke yang-drama. Terwijl hij zweet onder zijn pet, glundert zij alsof ze net een yoga-retreat heeft gehad. Geen wonder dat mensen gaan rekenen: wat zit er in het koninklijke eten? En wie heeft toegang tot de fitnessruimte onder Paleis Huis ten Bosch?
Ik zeg niet dat hij moet crashdiëten of op tv moet verschijnen met een personal trainer. Maar een beetje aandacht voor de gezondheid? Voor het beeld? Voor de jonge generatie die kijkt en denkt: ‘Word ik straks ook zo als ik ouder word?’ Daar draait het om. Geen schaamte, maar bewustzijn.
De koning is mens. Fout. Hij is óók mens. Maar hij is ook merk. En merken moeten zich aanpassen. Zelfs als dat betekent dat er minder frikandels worden geslikt achter de schermen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘