Als je ‘morgen gewoon meeloopt met de koninklijke familie’ en dat live vertelt op NPO, dan ben je óf een journalist, óf een medium. Justine Marcella? Die is allebei. Of misschien gewoon een vrouw die zo dicht bij het paleis loopt dat ze denkt hun aura te voelen. “Ik voel hen,” zegt ze, alsof het een spirituele openbaring is en niet een wandeling door Dokkum.
Nu ja, betaald om te lopen. Want dat is het nieuwe mediagehalte: niet meer achter de camera, maar achter de koningin. En niet met een microfoon, maar met een gevoelig hart. Justine Marcella is geen verslaggever meer, ze is devotie in een jas. Ze zit op haar scooter, klaar om live te vertellen hoe prinses Catharina-Amalia straalt, terwijl de rest van Nederland gewoon de barbecue aandraait.
Maar wacht — waar houdt nieuws op en waar begint groupiesfeer? Ze mag dan wel voor de NPO werken, maar ‘ik voel hen’ is geen quote uit een politieke analyse, het is iets wat je fluistert tijdens een mediumzitting. En toch: de omroep laat het toe. Want kijk, Koningsdag is geen feest meer, het is content. En Justine is de levende stream.
Is het scherp? Nee. Is het menselijk? Zeker. Maar moeten we nu echt serieus nemen dat iemand ‘de energie’ van het Huis van Oranje voelt terwijl ze op scooter zit te livebloggen? Of is dit gewoon het dieptepunt van de zoektocht naar ‘authenticiteit’ in de publieke omroep?
Misschien is het juist geniaal. Geen interviews, geen politieke ondertiteling — gewoon een vrouw die zegt dat ze koninklijk bloed kan *voelen*. In een tijd waarin alles verbeelding is, is zij de perfecte verteller.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘