Carla vond het al lang genoeg dwaasheid. Weer zat Maurits achter zijn laptop met die typische blik van iemand die denkt dat snelheid status is. “Schatje, ik heb zojuist het snelste internet van Nederland genomen. Glasvezel, symmetrisch, 1000 Mbps upload, 1000 Mbps download. Je kunt tegelijkertijd vijf films streamen, een game server hosten én je eigen cloud opzetten. Dit is wat een man van mijn positie nodig heeft.”
Maurits sprak het met de overtuiging van iemand die denkt dat Mbps ook in zijn bankrekening zit. “Liefje, zonder snel internet ben je niets meer in deze tijd. Je kunt geen Zoomcall doen zonder lag, je kan niet eens fatsoenlijk een LinkedIn-post delen. Dit is niet luxe, dit is survival.”
Carla zuchtte. “Maurits, schat, ik snap dat je graag denkt dat je een datacenter in je broek hebt, maar ik wil gewoon dat de naam klopt. Als ik iemand vertel dat we bij Ziggo zitten, dan knikken ze. Ze denken aan kwaliteit. Aan stabiliteit. Aan iets dat past bij een grachtengordelinterieur. Niet aan een of ander obscure provider waarvan de naam klinkt alsof het een spin-off is van een Duitse stofzuigermerk.”
“Vreselijk, Carla, vreselijk dat je zo denkt,” reageerde hij. “Jij kiest een abonnement op basis van hoe het klinkt, alsof je een parfum koopt. Ik kies op prestatie. Op efficiëntie. Op toekomstbestendigheid.”
“En ik kies op esthetisch verantwoord,” kaatste ze terug. “Ik wil niet dat er een of andere vreemde kast in de hal staat met een naam erop die niemand kent. Dan liever gewoon iets degelijks. Iets dat net zo goed in een penthouse in Amsterdam-Zuid past als in een villa op de Veluwe.”
Maar toen Maurits de deal liet horen – alles in één: supersnel internet, 4K-tv met documentaires die zelfs Carla mooi vond, en een prijs die onder de markt zat – aarzelde ze. “Hoeveel zeg je?”
“Geen opstal, geen verborgen kosten, alles in één pakket. En de klantenservice is Nederlandstalig, schatje. Geen Indiase callcenter met een accent dat ik pas snap als ik mijn ogen dichtdoe.”
Carla keek hem lang aan. Toen glimlachte ze. “Oké, liefje. Als het apparaatje maar wit is en discreet. En als ik de tv-guide zelf mag inrichten. Geen realityshows. Alleen cultuur, nieuws en af en toe iets van David Attenborough.”
“Afgesproken,” zei Maurits. “Snelheid én stijl. Eindelijk eens een deal die zowel op het scherm als op het bankafschrift indruk maakt.”
Uiteindelijk won de combinatie: het beste van beide werelden. Snel, slank, en slim genoeg om zelfs Carla te overtuigen.
Kortom als jij ook het beste wil: kijk hier