‘Dit is de laatste keer.’ Dat heeft hij al zo vaak gezegd dat het bijna een slotzin is geworden. Maar Gordon? Die luistert niet naar zichzelf. En dus staat hij weer in de studio, met Re-Play, alsof de jaren tachtig nooit zijn gestopt met draaien.
Een nieuwe single. Nee, geen comeback – die had hij al. Geen revanche – die wil hij niet. Gewoon: weer een microfoon. Weer een lied. Weer een kans om te zeggen: ‘Kijk, ik ben er nog.’
Maar waarom? Hij hoeft het niet. Hij is grappig genoeg zonder. Hij is beroemd genoeg zonder. En toch pakt hij die microfoon alsof het een reddingsboei is. Alsof zingen, ondanks alles, nog steeds het enige is wat hem echt doet voelen.
En dan Re-Play. Ja, dé Re-Play. De band die ‘Mijn Houten Hart’ deed, maar ook ‘I Surrender’. En nu dus: een nieuwe poging. In 2024. Met Gordon. Want waarom zou je stoppen met iets wat nooit echt is begonnen?
Maar goed, misschien is dat juist het punt. Misschien is het nooit om het succes gegaan. Misschien is het om het gevoel. Dat moment waarop duizend mensen meezingen, ook al is het ironisch. Ook al lachen ze. Ook al denken ze: ‘Niet weer.’
Maar hij zingt. Omdat hij moet. Omdat het hem vrijmaakt. Omdat hij, ondanks alles, nog steeds denkt dat muziek hem kan redden.
En wie zijn wij om te zeggen dat het gek is?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘