Kim Kötter. Nog steeds bekend van de glimlach, het perfecte haar, de nooit-verkreukelde zomerjurk. Maar nu? Nu staat ze met een kortingscode in de hand, midden in een reis voor het Aidsfonds. En ineens is de glans verdwenen. Want dit is geen awareness. Dit is afpersing met een hartje eromheen.
Een trip naar een arm land, met kinderen, met ziekte, met nood. En zij? Die post vanuit de warzone – met een link naar haar webshop. “Gebruik code KIMLOVESYOU voor 20% korting.” Alsof het een Black Friday is, maar dan met traantjes in de ogen.
Jan Dijkgraaf noemt haar de “bietskoningin van Nederland”. En hij heeft gelijk. Want wat ooit charmant was, is nu gewoon glibberig. Ze doet goede doelen, ja. Maar altijd met een voet in de winkel, een oog op de verkoopcijfers, een hart dat blijkbaar ook in de uitverkoop is.
Het is niet de eerste keer dat ze duikt in een zorgzaak. Maar wel de eerste keer dat het zo stinkt. Want je mag influencer zijn. Je mag shoppen. Je mag zelfs rijk zijn. Maar als je een goed doel gebruikt als achtergrond voor je eigen productlijn, dan is het geen doel – het is decor.
En dan die reactie: “Kutter wordt het niet.” Nee. Het wordt erger. Want het publiek is niet blind. Het ziet de trucs. De valse glimlach. De zorg die in één adem wordt genoemd met een totebag van 39,95.
Als je iets wilt doen, doe het dan zonder link. Zonder code. Zonder winst.
Want het hart van een goede zaak is niet af te prijzen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘