Maurits was nog steeds een beetje chagrijnig over die roze laptop. Niet vanwege de prijs, nee, maar vanwege het statement. Alsof een MacBook een accessoire was, een soort digitale clutch. Maar toen Carla haar Blos-machine uitpakte op het terras van De Pijp, met haar linen top en die onverschrokken glimlach, moest hij toegeven: het zag er verdomd goed uit. Alsof tech eindelijk was gevrijwaard van grijs plastic en mannen met hoodies in Silicon Valley.
Hij kon niet toestaan dat zij de enige was met style. En dus deed hij wat elke getikte Zuidas-man doet als hij een tik op zijn ego krijgt: hij upgradete.
Maar niet zomaar. Geen pasteltint, geen ‘cute’ finish. Nee, hij ging voor iets wat net zo hard was als zijn laatste exit. De nieuwe MacBook Pro 16 inch. Zwarte behuizing. Zwarte toetsen. Zwarte schermrand. Zwart, van top tot teen. Alsof het uit een Bond-film was gestapt, alleen dan met meer cache en een chip die volgens Apple ‘de toekomst voorspelt’.
Carla keek op van haar roze scherm. O, schatje, zei ze, enigszins geamuseerd, heb je eindelijk besloten om jezelf serieus te nemen?
Maurits glimlachte. Dit is geen laptop, liefje, dit is een wapen. M3 Max-chip, 128GB geheugen, liquid retina XDR-display. Ik kan er drie pitchdecks tegelijk draaien terwijl ik een deepfake van mezelf laat spreken op een conferentie in Zürich. En het past bij mijn jas.
Carla tuitte haar lippen. Vreselijk stoer, zei ze droog. Maar weet je zeker dat je niet gewoon probeert te compenseren?
Hij lachte. Misschien. Maar terwijl hij het zei, opende hij zijn nieuwe machine. Het licht van het scherm viel over zijn gezicht, scherp, klinisch, machtig. En Carla moest toegeven: het was indrukwekkend. Geen poezelig accessoire, maar een instrument van dominantie.
Toch, terwijl hij trots zijn terminal openmaakte, fluisterde ze: als je nou eens een keer een keer roze wilde, zou ik het niet eens vreemd vinden.
Hij keek op. En voor het eerst sinds weken, aarzelde hij. Niet lang. Maar lang genoeg.
Want de waarheid? Deze zwarte gigant is misschien het meest mannelijke ding dat Maurits ooit kocht. Maar het is ook het meest overtuigende argument dat stijl en power geen tegenpolen zijn – ze kunnen gewoon dezelfde kleur hebben. Zwart, roze, of gewoon: gewonnen.
Check dit: hier is de info