Lil Kleine is weer nummer één. Niet met een statement, niet met een tranentrekking, maar gewoon: met *F\*ck Kleine*. Een titel die net zo hard trapt als de man zelf. En ja, Raye moest het afleggen, met haar hoopvolle *This Music May Contain Hope*. Want in Nederland kent men de prijs van hoop niet – men kent wel de prijs van straatgeluid.
Hij stond hier al eerder. In 2016, 2017, 2020, 2022. Altijd met een andere naam, zelfde vibe. De jongen van de straat. De man die weet hoe je een album bouwt dat klinkt alsof het in een parkeergarage is opgenomen – maar dan met een budget van miljoenen. En nu dus weer: een week Harry Styles, en daarna: terug naar Nederland.
*F\*ck Kleine* – 21 tracks, volle bak. Lies, Fashionweek, Boccacio, Fysio. Geen poëzie. Gewoon hard. En toch: het werkt. Want de kijker, of nou ja, de luisteraar, koopt het. De Vinyl 33 is voor Raye, maar de massa? Die kiest voor de man die weet hoe je een hook maakt zonder muziektheorie.
En dan die nieuwe binnenkomers: Dermot Kennedy op één in de nieuwe binnenkomers, Thundercat op vinyl. Mooi. Fijn. Maar laat één ding duidelijk zijn: als Lil Kleine op één staat, dan is het geen surprise. Het is een cyclus. De straat roept. En hij antwoordt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘