Trouw aan zichzelf. Wat een mooie zin. Tot je erachter komt dat het een grafsteen is.
Catherine Keyl, geen vrouw van halve waarheden, zet de schijnwerper op Renze Klamer – en niet om te klappen. Nee, om te vragen: waar was je, toen het schip zonk?
Het drama rond RTL Tonight is nog niet afgekoeld of de vingers beginnen te wijzen. En één vinger wijst scherp: die van Keyl. Zij, de denker, de kritische stem in de media, noemt Klamer alles behalve een teamspeler. Iemand die vertrok zodra het water te hoog werd, terwijl anderen bleven roeien.
Maar hij was toch gewoon eerlijk? Vond hij het niet leuk meer? Moet je niet trouw zijn aan jezelf?
Schoon gezegd, Renze. Maar sinds wanneer is ‘trouw aan jezelf’ een excuus voor weglopen? Sinds wanneer is het niet meer nodig om iets af te maken, om samen met een team in de brand te staan? Vooral als je de presentator bent. De gezichtsloosheid van een programma. De stem die kijkt, maar niet ziet.
RTL Tonight zonk. Niet alleen in kijkcijfers, maar ook in geloofwaardigheid. En Klamer? Die stapte uit, netjes, met een glimlach, alsof hij gewoon luisterde naar zijn inner voice. Maar Catherine Keyl hoort een ander geluid: ego.
Het is een zorgwekkend patroon in de media. De ster presenteert zich als kwetsbaar (“ik voelde me niet meer thuis”), terwijl de rest met de scherven zit. En de volgende dag? Wordt het vertrek gevierd als moed. Alsof het dapper is om weg te lopen als het moeilijk wordt.
Maar trouw aan jezelf? Alleen als je ook trouw bent aan je team.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘