Sonja Barend is er niet meer. En Hilversum huilt. Niet met schreeuwen. Niet met bloemen. Maar met stilte. Want wie haar kende, weet: zij hield niet van lawaai. Zeker niet van het verkeerde soort.
Ze had een hekel aan de roddelbladen. En dat zei ze ook. Hard. “We kregen een mailtje van haar,” zegt een collega. “Als je dat erin zet, ben ik er niet bij.” En zo was ze. Geen glans. Geen pose. Alleen de waarheid. En wie die niet wilde geven, mocht thuisblijven.
Tachtig jaar. Tachtig jaar tv. Tachtig jaar vragen stellen. En dan nu? Dan geen groot afscheid. Geen kathedraal vol mensen. Alleen een besloten kring. Want ook op het einde was ze zichzelf. Geen show. Geen drama. Alleen de mensen die telde.
Ze was de koningin van de talkshow. Maar niet omdat ze op een troon zat. Maar omdat ze nooit vergeten was wie ze was. En wie ze moest zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘