“Niet dat ik een hekel aan hem heb.”
Tina Nijkamp, altijd recht door zee, zegt het netjes. Maar je hoort het aan de bijsmaak in haar stem. Die bijsmaak komt niet van de koffie. Die komt van 2003.
Toen Robert ten Brink, presentator van *Dagboek van een Vlooienbaai*, zonder veel omhaal overstapte van SBS 6 naar RTL 4. Van het ene op het andere scherm. Van de ene baas naar de andere. En van de ene sentimentele sfeer naar een stille, onverwerkte verbittering.
“Verbijsterd en overstuur,” noemt Tina het. Alsof je denkt: hij is familie, en dan vertrekt hij zonder afscheid. Zonder een “tot ziens”. Zonder een “ik bel je nog”.
Maar zo werkt de media niet. En Robert? Die werkt sinds jaar en dag volgens het principe: wie het laatst lacht, lacht het langst. Hij lacht. Bij RTL. Met zijn gasten, zijn interviews, zijn zachte stem. En Tina? Die blijft bij SBS. Bij haar eigen plek. Bij haar eigen publiek.
Maar die bijsmaak blijft. Omdat het niet om wrok gaat. Maar om trouw. Omdat het om kennis van zaken gaat. Omdat je denkt: we bouwen iets, en dan vertrekt iemand alsof het niets is.
En dan zeg je jaren later: “Niet dat ik een hekel aan hem heb.” Maar je zegt het met een zucht. En die zucht zegt meer dan duizend uitspraken.
Want in de media vergeet je snel. Maar voelen? Daar duurt het langer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘