Veronica viert 50 jaar. Niet met een museum. Niet met een graf. Maar met Baywatch. Met Al Bundy. Met Turks Fruit. En met gezichten die je herkent alsof je ze gisteren nog zag: Tineke de Nooij, Robert ten Brink, Olav Mol, Patty Brard. Ze komen terug. Niet om te zeggen “vindt u het ook niet mooi?” Nee. Ze komen terug om te zeggen: “Wij waren er.”
En dan? Dan draait het beeld. Baywatch. In high definition. Strandwachten. Rode boeien. Hasselhoff. Maar nu zonder slechte kwaliteit. Zonder vage herinnering. Alleen: beeld. En nostalgie. Zoals het hoort.
Married… with Children. Al Bundy. De vrouw die hem haat. De kinderen die niets doen. En de lach die je niet kon stoppen. Omdat het niet grappig was. Het was waar.
En dan de filmmaand. Pirates of the Caribbean. Fast X. Oppenheimer. Thor. Niet als aanvulling. Maar als statement. Want wie denkt dat Veronica een zender is van het verleden, vergist zich. Het is een zender van herkenning. Van generaties die samen lachten. Samen schrokken. Samen keken.
21.30 uur. 24 april. *Dit is 50 Jaar Veronica*. Niet als afscheid. Maar als terugkeer. Want wie ooit op de boot zat, blijft fan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘