Een omroep reinigt zichzelf als een oude kast: eruit met de oude truien, erin met de nieuwe look.
De KRO-NCRV is hard bezig. Eerst Joris Linssen. Dan Anita Witzier. Twee gezichten die decennia lang synoniem waren met zondagavondrust, zachte muziek en serieuze blikken in het donker. Nu? Overboord. Weg. Alsof ze niet meer passen in het nieuwe beeld van wie de omroep nu wil zijn.
Maar dan is er Yvon Jaspers.
Yvon, met haar stem als een deken, haar blik vol aandacht, haar vermogen om stilte te vullen zonder een woord te zeggen. Zij blijft. En nog sterker: ze mag weer in reclames verschijnen. “Zij mag van ons in die reclame,” zeggen ze bij de omroep, bijna trots.
Wacht. Wat zeggen we hier? Anita Witzier, jarenlang het gezicht van het *Trouwportret*, weg – en Yvon Jaspers, net zo lang meegegaan, mag juist weer in beeld? Is dit een kwestie van uitstraling? Van generatie? Of gewoon: de ene vrouw past in het nieuwe verhaal, de andere niet?
Of is het simpeler: Yvon straalt iets tijdloos uit. Geen glans, geen ego, geen pose. Gewoon aanwezig zijn. Luisteren. Begrijpen. In een tijd van schreeuwende opinies en klikbait-gezichten is dat misschien precies wat een oude omroep nodig heeft om zich nieuw te verkopen: niet harder, maar zachter.
Anita mag dan verdwijnen, maar Yvon blijft – en mag glimlachen in een reclamespot. Alsof de omroep zegt: we veranderen, maar we zijn niet helemaal vergeten wie we zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘