De discussie over een ‘gekuiste’ versie van een film bij de NPO is niet over artistieke vrijheid – maar over wie de rekening betaalt.
Martin Bosma gooit de gebruikelijke steen door het raam, de minister reageert met juridisch servetjes. Maar wie gelooft nog dat dit over Terstall gaat? Het draait om macht. Om controle. En om het feit dat publieke omroepen in 2024 nog steeds denken dat ze kunnen redeneren vanuit morele superioriteit, terwijl hun budget uit belastinggeld komt. Als je van de overheid afhangt, ben je geen vrij denker – je bent een portefeuille-item.
De NPO denkt dat een ‘aangepaste versie’ een oplossing is. Alsof je een menu kunt aanpassen bij een drie-meters-diner. Eddy Terstall maakte een film. Die moet of volledig worden uitgezonden, of niet. Kiezen voor een lichtere variant is geen programmering – het is lafheid verpakt als beleid. En dan nog dit: RTL zou nooit een film inkorten vanwege politieke druk. Ze zouden hem simpelweg niet kopen. Daar ligt het verschil.
Wie twijfelt over inhoud, heeft al verloren. De kijker ziet door de vingers. En stapt over naar platforms zonder ambtelijke bemoeienis. De NPO zit vast tussen publieke plicht en privé-oordeel – een onhoudbare positie in een tijd waarin Videoland én Prime Video scherper profileren dan ooit. Land van Johan? Misschien. Maar het land van nu duldt geen lafheid.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business