“Ik krijg jeuk van haar.”
En dan, even later: “Ik krijg hier kortsluiting van.”
Jordi Versteegden, gast in Shownieuws, staat letterlijk te krabben van irritatie terwijl beelden van Jutta Leerdam scrollen. Niet vanwege haar prestaties – nee, die zijn onaantastbaar. Olympisch goud, wereldtitels, een glimlach die door ijs heen snijdt. Nee, het zit hem in de manier waarop ze het viert. Zelffeliciterend. Vrijwillig. Met een hartje erbij.
“Zelfs mijn hond heeft er last van,” zegt Jordi. En ik weet niet of dat grappig is of tragisch – maar ik gier van de lach. Want dit is precies waar Nederland op reageert: niet op de daad, maar op de houding. Niet op wat ze doet, maar op hoe ze het laat zien.
Jutta, schat, jij bent een atleet met een telefoon die steeds vaker op ‘ik’ staat. Een post hier, een emoji daar, een “thx for the flowers”-moment na een wereldrecord. En terwijl de ene helft van Nederland zucht van irritatie, staat de andere helft te juichen in hun keuken. Want is dit narcisme? Of is dit gewoon een vrouw die eindelijk zegt: “Ja, ik ben goed. En ik mag dat ook zeggen.”
Shownieuws probeert het te pakken, maar botst met zichzelf. De ene gast roept “onbeschoft”, de andere roept “emancipatie”. En terecht. Want dit is geen discussie over Jutta. Dit is een discussie over macht. Over wie mag stralen zonder zich te verontschuldigen. Over of een vrouw nog moet buigen als ze wint, of dat ze gewoon mag dansen op haar eigen feest.
Ik zeg het maar even: als je jeuk krijgt van een vrouw die trots is op zichzelf, dan zit de jeuk niet bij haar. Dan zit hij bij jou.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘