Een fotomoment. Geen woord. Geen blik. Geen hand. Willem-Alexander en Máxima lopen langs de Nederlandse pers – die massaal naar Washington is gevlogen – alsof het tuinmannen zijn. En dan? Dan barst het los. “Belachelijk!” “Zijn wij strónt?!”
Want dit is geen protocol. Dit is onbeleefdheid met een kroon. Journalisten, camera’s, zenders – ze zitten daar voor één ding: een zin. Een lach. Een gebaar. En in plaats daarvan: zwijgen. Eén glimlach voor de Amerikaanse tv, niks voor de Nederlandse. Alsof we niet bestaan.
Het was een staatsbezoek. Een overnachting in het Witte Huis. Een topontmoeting. En dan? Dan lopen ze langs de pers als een oud echtpaar langs een kapotte wasmachine. Geen tijd. Geen zin. Geen respect.
Maar hier ligt het: het gaat niet om de foto. Het gaat om het gevoel. En dat gevoel is: vergeten. En in een tijd waarin het koningshuis al vaker op de scherpste snede staat, is zo’n moment genoeg om het beeld te verpesten.
Zwijgen is macht. Maar soms is het gewoon arrogantie met een limousine.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘