Een rechter in Den Haag tekent een cheque van honderdduizend euro. Niet voor innovatie, niet voor groei, niet voor maatschappelijke impact. Voor sentiment. Voor het gevoel dat iemand ‘onrecht’ heeft ondervonden. Arnold Karskens, oprichter van Ongehoord Nederland, krijgt deels gelijk in zijn conflict met het bestuur. En dus: betalen. De belastingbetaler, uiteraard. Want wie anders?
Guido van Nispen roert zich in de modder, alsof dit een zaak van principiële waarde is. Alsof het hier gaat om vrijheid van meningsuiting, om de integriteit van het burgerinitiatief. Alsof het niet gewoon gaat om een man die dacht dat passie geen rendement hoeft op te leveren. Karskens bouwde iets — goed. Maar passie is geen businessplan. En zeker geen budgetverantwoording.
Het probleem is niet het ontslag. Het probleem is dat er überhaupt een salaris was. Dat er een organisatiestructuur was. Dat er een rechter wordt ingeschakeld om te bepalen of een leider met charisme nog wel paste in een vereniging die geen klant, geen winst, geen ROI kent. Ongehoord Nederland produceert geen waarde in economische termen. Het produceert emotie. En emotie, beste Guido, is geen grondslag voor een loonstrook.
De rekening betaalt de staatskas. De prijs? Een ton. De les? Als je geen businessmodel hebt, betaalt de samenleving je dwarsligging. Dit is niet maatschappelijk engagement — dit is amateurisme met een bankgarantie.
En morgen? Dan komt er weer een idealist. Met een missie. Zonder balans. En opnieuw stort de overheid zich in het drama. Want in Nederland is elke zielsroep een claim.
Maar laat me duidelijk zijn: als het niet rendeert, is het niet relevant.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business