‘Waar is de oude vrouw?’ vroeg iemand gisteren sarcastisch op een terras in Volendam. En dan begint iedereen te grinniken. Want natuurlijk weten ze het. Jan Smit is al maanden single, de scheiding van zijn vrouw was een zware, maar netjes uitgevoerd soap in slow motion. En nu? Nu komt Story langs met een kop alsof hij betrapt is op iets schokkends: hij heeft weer gevoel in zijn hart.
Alsof dat verboden is. Alsof een man van 47 na een pijnlijke breuk niet gewoon weer verliefd mag worden. Maar nee, volgens de roddelpers is het al zo ver: nieuwe liefde, plannen voor Spanje, misschien zelfs samenwonen. En wij, de buitenwereld, mogen weer meelezen alsof we in de keuken van zijn ziel staan.
Maar ik vraag me iets anders af: waarom schrijven we hierover alsof het een misdaad is? Omdat hij uit Volendam komt? Omdat hij ‘ons Jan’ is, de goudlok van de zangerij, het gezicht van feestjes op de boulevard en bloedheet weer? Sinds wanneer is verdriet een levenslange verplichting?
Hij zingt over liefde, over verlies, over beginnen opnieuw. En nu hij dat in het echt doet, kijken we schuin. Alsof hij zijn publiek verraadt door écht gelukkig te worden. Nee hoor, Jan – ga naar Spanje. Koop een huis met uitzicht op zee. Verliefd worden is geen verraad. Het is herstel.
Maar doe ons een lol: zeg het zelf. Niet via een roddelblad met een sensatiekop. Want wij willen jouw stem – niet die van een anonieme ‘bron dicht bij de zanger’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘