‘Pleuris.’ Dat is het eerste wat Gerard Joling tegen een verslaggeefster zegt, terwijl hij met een zonnebril op en handen in de zakken langs haar heen schuifelt. Alsof het een grap is. Alsof het niet schraagt. Alsof de beelden van een week eerder – waarop hij een jongen op de grond ziet liggen en er nog op in trapt – niet op ieders netvlies branden.
Ik zag hem gisteren in Hilversum, nonchalant lopend naar een opname voor ‘Beste Zangers’. Alsof er niks gebeurd is. Alsof je niet iemand aanvalt die al ligt. Want laten we even helder zijn: dit was geen misverstand, geen reflex. Dit was geweld. Puur, hard, zichtbaar geweld op een minderjarige. En toch is hij hier weer. Voor de camera. Op tv. Gecast als het gezicht van nostalgie, van humor, van dat typisch Nederlandse ‘gek-zijn’. Maar waar eindigt de grap? En waar begint de verantwoordelijkheid?
Joling zegt dat hij ‘spijt heeft’. Mooi. Maar spijt is niet genoeg als je beroemd bent. Dan moet je iets meer doen dan ‘pleuris’ mompelen tegen een journaliste die haar werk doet. Dan moet je uitleg geven. Schouder aan schouder met die jongen zitten. Open zijn. In plaats daarvan: zwartgallige humor als schild. Alsof we weer in de jaren tachtig zitten en geweld gewoon ‘deel van de show’ is.
En dan die casting… Want ja, ik weet het: RTL wil zijn kijkcijfers. En ‘Beste Zangers’ is geniaal gecast – emotioneel, authentiek, altijd een beetje schuin. Maar wanneer wordt het te veel? Wanneer zeg je als netwerk: hier stoppen we, want dit is niet wie we zijn? Of is het juist precies datgene wat ze willen? De spanning? De controverse? De klik?
Want let op: niemand zegt dat hij nooit meer mag zingen. Maar wel dat hij eerst iets moet uitleggen. Echt uitleggen. Niet met een mop, niet met een ‘pleuris’, maar met woorden die pijn doen. Want anders wordt dit niet herstel. Dit wordt afleiding. En dat is pas echt een pleuris.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘