‘Het kan tijd worden.’ Drie woorden, uitgesproken door een man die denkt dat hij inzicht heeft in de televisie-industrie, maar in werkelijkheid alleen nog weet waar de bubbels staan in Hilversum. Bert van der Veer, een soort media-ornitholoog die vooral fluit van wat hij hoort, zegt dat John de Mol misschien wel eens moet overwegen om plaats te maken. Alsof De Mol een trein is die moet vertrekken. Maar niemand houdt die trein tegen — die is allang gesloopt voor onderdelen.
De Mol is geen presentator, geen uitvinder, geen zakenman — hij is een machine. Een ROI-generator met een glimlach. En daar ligt het probleem: de markt is veranderd. Niet hij. Hij produceert nog steeds content alsof Netflix een droom was en Videoland de toekomst. Maar de cijfers liegen niet. De kijkdalingen wel. De reclame-invoer? Plat. De streamingresultaten? Een grafiek die lijkt op een hartslag na een hartaanval.
Van der Veer noemt namen. Namen die niets zeggen over wie de opvolger is, maar alles over hoe verward de sector is. ‘Wie volgt De Mol op?’ alsof het een koninklijke troon is. Alsof succes in deze branche nog iets te maken heeft met talent, in plaats van schaal, data en een slavendominante productieketen.
Maar hier is de harde waarheid: er is geen opvolger. Er is geen troon. Er is alleen een markt die zichzelf consumentvriendelijk noemt, maar in werkelijkheid gewoon afhankelijk is van één man die het systeem sneller kan leegzuigen dan de concurrentie. Totdat hij dat niet meer kan. Dan stort het in. Dan komt er geen opvolger — dan komt er een liquidator.
En Bert van der Veer? Die blijft bloggen. Vanuit zijn luifertentje, met een ouderwetse notitieblok, terwijl de rest van de wereld al lang is overgeschakeld op algoritmes.
Met zakelijke groet,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business